Heera (Amitabh Bachchan) to nieślubny syn zamożnego biznesmena (Amjad Khan) i pięknej piosenkarki (Rakhee Gulzar). Porzucony jako niemowlę, zostaje wychowany przez pijaka (Shreeram Lagoo). Jako dorosły mężczyzna zakochuje się w uroczej Mohini (Zeenat Aman), z którą planuje się ożenić. Przedtem jednak musi poznać prawdę o swoim pochodzeniu, nawet jeśli wywróci to jego życie do góry nogami.
Akcja toczy się w Paryżu. John Kent (Randolph Scott), były amerykański futbolista, przybywa do stolicy Francji wraz ze swoim przyjacielem Huckiem Hainesem (Fred Astaire) i jego zespołem jazzowym. Na miejscu John niespodziewanie dziedziczy luksusowy salon mody po swojej ciotce Minnie, znanej jako Roberta.
W prowadzeniu biznesu pomagają mu główna projektantka Stephanie (Irene Dunne) oraz tajemnicza hrabina Scharwenka (Ginger Rogers). Szybko okazuje się, że hrabina to w rzeczywistości Lizzie Gatz – dawna znajoma Hucka, która udaje arystokratkę, by odnieść sukces w Europie. Film koncentruje się na dwóch wątkach miłosnych: rodzącym się uczuciu między Johnem a Stephanie oraz komediowej relacji Hucka i Lizzie.
Hanka, ładna studentka, zakochuje się w swoim koledze z klasy, Filipie z brygady chmielowej. Dziewczyna wprowadza się na poddasze, gdzie mieszka chłopak, ale ich czysta miłość spotyka się z zazdrością zgorzkniałego zalotnika i niezrozumieniem dorosłych, którym nie udało się zachować młodości. Musical Rychmana o pierwszej miłości i pierwszym "grzechu" do dziś urzeka młodzieńczym idealizmem, ale i pokoleniowym buntem przeciwko obłudnej moralności wymądrzałych staruszków wszystkich czasów.
Postmodernistyczna, metaforyczna parodia totalitarnego reżimu komunistycznego. Zagrana przez awangardowych aktorów z Pragi i zrealizowana w stylu czeskich musicali z lat sześćdziesiątych.
Dziennikarka telewizyjnego programu "For Art's Sake" przeprowadza wywiad z niezależnym reżyserem Yeo Joohanem (występującym przed kamerą w stroju Adama!), który właśnie otrzymał Nagrodę Honorową dla Młodej Nowej Zamorskiej Chińskiej Reżyserki) na Festiwalu Filmów Dalekiego Wschodu w Kryzhindangzhongbushaus Village w kategorii Filmy dla publiczności powyżej siedemdziesiątki za obraz "Love Is Love Is Not Something Else"… Pierwsza sekwencja filmu Yeo Joohana wskazuje, że będziemy mieli do czynienia z bezlitosną parodią niespiesznych, a mocno awangardowych filmów z Dalekiego Wschodu. Jednakże pamflet na "kino festiwalowe" szybko ustępuje miejsca brawurowej, musicalowej komedii, która tak naprawdę bierze na celownik nie tyle niezależne kino artystyczne, ile współczesne media, które w pogoni za oglądalnością sięgają po coraz bardziej kontrowersyjne i nieludzkie metody.
Podczas wycieczki po Indiach, mieszkający w Anglii Manav Mehta poznaje Mansi, córkę śpiewaka Tarababu. Dziewczyna bardzo mu się podoba i okazuje jej to. On też zaczyna jej się podobać. Jej ojciec akceptuje Manava i oboje jadą do Bombaju poznać jego rodziców. Tamci jednak traktują ich jak ludzi gorszej kategorii. Postanawiają wyjechać. Mansi postanawia poświecić się swojej karierze i zapomnieć o przeszłości. Poznaje Vikranta Kapoora, który pomaga jej w karierze.
Reaching for the Moon przedstawia historię J. Wellingtona Wimpy’ego, zamożnego amerykańskiego przemysłowca, który całe życie podporządkował pracy i pomnażaniu majątku. Wimpy (Douglas Fairbanks) jest człowiekiem zdyscyplinowanym, skoncentrowanym na interesach i oderwanym od spraw osobistych. Jego uporządkowaną codzienność zmienia nagłe zauroczenie kobietą spotkaną w trakcie podróży.
Vivian Benton (Bebe Daniels), należąca do europejskich elit towarzyskich, przyciąga go swobodą i niezależnością. Zafascynowany Wimpy postanawia zdobyć jej względy, mimo że brakuje mu doświadczenia w sprawach sercowych. W tym celu udaje się do Europy, gdzie próbuje wkroczyć w świat arystokracji i luksusowych przyjęć, który dotąd był mu obcy.
Na miejscu styka się z księciem Thurmem (Edward Everett Horton), postacią dobrze odnajdującą się w towarzyskich intrygach i konwenansach. Konfrontacja amerykańskiego pragmatyzmu z europejską etykietą prowadzi do szeregu nieporozumień i sytuacji wynikających z różnic kulturowych. W miarę rozwoju wydarzeń Wimpy musi zmierzyć się z własnymi ograniczeniami oraz zdecydować, jak daleko jest gotów się posunąć, by zmienić swoje dotychczasowe życie.
Amara Winter (Ciara) wraz z matką Lillian Winter (Lynn Whitfield), śpiewa w chórze kościelnym gdzie ojciec jest pastorem. Marzeniem dziewczyny jest wybić się i śpiewać profesjonalnie. Po wielu życiowych niepowodzeniach udaje jej się osiągnąć sukces i zdobyć sławę. Okazuje się że śmierć bliskiej osoby pozwala otworzyć oczy i uwierzyć w siebie aby osiągnąć cel.