Filmy artysta

Film jest portretem Witolda Sobocińskiego, wybitnego operatora, współautora wielu dzieł Andrzeja Wajdy, Wojciecha Jerzego Hasa i Romana Polańskiego. Przedstawia artystę nie tylko jako geniusza sztuki operatorskiej i mistrza światła, ale i pogodnego, niezwykle wrażliwego człowieka. Dokument stanowi zapis aktywności artysty, rejestrowany na przestrzeni dwóch ostatnich lat przed śmiercią. Sobociński dzieli się wspomnieniami z planów zdjęciowych, a kamera towarzyszy mu podczas pracy i spotkań z bliskimi. Operator zdradza też tajniki warsztatu filmowego. Równolegle pokazane i omówione są najważniejsze dla bohatera fragmenty filmów. O Ziemi obiecanej czy Sanatorium pod klepsydrą opowiadają Daniel Olbrychski, Jan Nowicki, Maja Komorowska, Franciszek Pieczka, Krzysztof Zanussi i inni.

Opowieść o życiu Jonasza Kofty w PRL-u. O tym, jak w tym systemie znajdował sobie enklawy wolności i jaką cenę za to płacił. O jego wiecznej wędrówce, o sukcesach i dramatach, o chwilach buntu wobec zniewolenia i momentach godzenia się z losem, o chorobie, którą przewalczył i o śmierci, która przyszła niespodziewanie i za wcześnie. Ale i o radości życia, dowcipie i pogodzie ducha. Film nie jest wyliczanką piosenek autorstwa bohatera. Niektóre utwory Jonasza Kofty stały się wręcz komentarzem do kolejnych epizodów z życia poety. Film wzbogacają materiały archiwalne, które odtworzą atmosferę PRL-u w latach 60. , '70. i 80. Kontrapunkt stanowi piosenka Kofty „Radość o poranku”. Z tego okresu pojawi się pięć obszarów działalności Jonasza: Kabaret pod Egidą, Klub Studencki Hybrydy, Polskie Radio, knajpa Estrada. Jonasza Koftę wspominają jego najbliżsi: żona Jaga i syn Piotr oraz aktorzy, kompozytorzy, wykonawcy jego tekstów, koledzy po piórze, m.in.: Jan Pietrzak, Stefan Friedmann, Wojciech Młynarski, Andrzej Dudziński, Ewa Dałkowska, Irena Karel, Hanna Banaszak, Allan Starski, Feliks Falk, Janusz Kapusta, Józef Soszyński, Jerzy Stuhr, Juliusz Loranc, Krzysztof Baumiller, a także inni koledzy, towarzysze biesiad i wędrówek Jonasza po mieście. Współcześnie realizowane sceny (wspomnienia) zostały zilustrowane licznymi materiałami archiwalnymi.

Głównym motywem jest przeprowadzka obrazów i sztandarów – dzieł Władysława Hasiora – ze starej pracowni do nowej, oddziału Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem. Władysław Hasior mówi o znaczeniu pracowni w jego twórczości.

Antosza zastępuje brakującego aktora frontowej brygady artystów i z powodzeniem odgrywa rolę niemieckiego bombardiera. Nagle rozbrzmiewa sygnał alarmu. Korzystając ze swojego kostiumu, pomysłowy bohater przedostaje się na tyły wroga i wprowadza panikę wśród faszystów. Wróg rzuca się do ucieczki, a Antosza wraca do swoich prostych obowiązków kucharza.

Portret filmowca, autora wielu teatralnych scenografii, wykładowcy PWSFTViT w Łodzi, barwnej postaci łódzkiego środowiska artystycznego. W filmie poznajemy go jako oryginalnego, prowokującego scenografa i kontrowersyjnego nauczyciela Łódzkiej Szkoły Filmowej, odwiedzamy jego rodzinną miejscowość, gdzie zorganizował swoją wystawę projektów scenograficznych i kostiumów w starej stodole odziedziczonej po przodkach.

Dokument biograficzny o Fryderyku Chopinie; koncentruje się na latach jego młodości spędzonych w Polsce (do roku 1830).

Współczesna rejestracja kultowego musicalu „Metro”. Grupa młodych wykonawców opowiada o swoich marzeniach, a każda wyśpiewana nuta, każdy wytańczony takt jest tych marzeń spełnieniem. Jest tam miłość, szaleństwo i młodość. Inscenizacja powstała w katowickim Spodku. Gdzieś między fikcją a rzeczywistością uliczni grajkowie, śpiewacy i tancerze wystawiają na podziemnych peronach metra spektakl dla pasażerów. Jego twórcą i animatorem jest Jan, dla którego metro jest domem, a underground sposobem na życie. Spektakl budzi sensację, a młodzi artyści otrzymują propozycję pracy w komercyjnym teatrze. To opowieść o marzeniach i rozczarowaniach, o pasji i zdradzie, o młodzieńczych ideałach i władzy pieniądza, a przede wszystkim to historia romantycznej miłości.

Film opowiada o dziewięcioletnim artyście-agitatorze Kotii Mgiebrowie-Czekanie, który zginął podczas jednego ze swoich wystąpień w Petersburgu w 1922 roku. Został zabity przez jednego z kontrrewolucjonistów i pochowany na Marsowym Polu, obok bohaterów rewolucji...