Filmy artysta

Film jest portretem Witolda Sobocińskiego, wybitnego operatora, współautora wielu dzieł Andrzeja Wajdy, Wojciecha Jerzego Hasa i Romana Polańskiego. Przedstawia artystę nie tylko jako geniusza sztuki operatorskiej i mistrza światła, ale i pogodnego, niezwykle wrażliwego człowieka. Dokument stanowi zapis aktywności artysty, rejestrowany na przestrzeni dwóch ostatnich lat przed śmiercią. Sobociński dzieli się wspomnieniami z planów zdjęciowych, a kamera towarzyszy mu podczas pracy i spotkań z bliskimi. Operator zdradza też tajniki warsztatu filmowego. Równolegle pokazane i omówione są najważniejsze dla bohatera fragmenty filmów. O Ziemi obiecanej czy Sanatorium pod klepsydrą opowiadają Daniel Olbrychski, Jan Nowicki, Maja Komorowska, Franciszek Pieczka, Krzysztof Zanussi i inni.

Opowieść o życiu Jonasza Kofty w PRL-u. O tym, jak w tym systemie znajdował sobie enklawy wolności i jaką cenę za to płacił. O jego wiecznej wędrówce, o sukcesach i dramatach, o chwilach buntu wobec zniewolenia i momentach godzenia się z losem, o chorobie, którą przewalczył i o śmierci, która przyszła niespodziewanie i za wcześnie. Ale i o radości życia, dowcipie i pogodzie ducha. Film nie jest wyliczanką piosenek autorstwa bohatera. Niektóre utwory Jonasza Kofty stały się wręcz komentarzem do kolejnych epizodów z życia poety. Film wzbogacają materiały archiwalne, które odtworzą atmosferę PRL-u w latach 60. , '70. i 80. Kontrapunkt stanowi piosenka Kofty „Radość o poranku”. Z tego okresu pojawi się pięć obszarów działalności Jonasza: Kabaret pod Egidą, Klub Studencki Hybrydy, Polskie Radio, knajpa Estrada. Jonasza Koftę wspominają jego najbliżsi: żona Jaga i syn Piotr oraz aktorzy, kompozytorzy, wykonawcy jego tekstów, koledzy po piórze, m.in.: Jan Pietrzak, Stefan Friedmann, Wojciech Młynarski, Andrzej Dudziński, Ewa Dałkowska, Irena Karel, Hanna Banaszak, Allan Starski, Feliks Falk, Janusz Kapusta, Józef Soszyński, Jerzy Stuhr, Juliusz Loranc, Krzysztof Baumiller, a także inni koledzy, towarzysze biesiad i wędrówek Jonasza po mieście. Współcześnie realizowane sceny (wspomnienia) zostały zilustrowane licznymi materiałami archiwalnymi.

Dokument biograficzny o Fryderyku Chopinie; koncentruje się na latach jego młodości spędzonych w Polsce (do roku 1830).

Współczesna rejestracja kultowego musicalu „Metro”. Grupa młodych wykonawców opowiada o swoich marzeniach, a każda wyśpiewana nuta, każdy wytańczony takt jest tych marzeń spełnieniem. Jest tam miłość, szaleństwo i młodość. Inscenizacja powstała w katowickim Spodku. Gdzieś między fikcją a rzeczywistością uliczni grajkowie, śpiewacy i tancerze wystawiają na podziemnych peronach metra spektakl dla pasażerów. Jego twórcą i animatorem jest Jan, dla którego metro jest domem, a underground sposobem na życie. Spektakl budzi sensację, a młodzi artyści otrzymują propozycję pracy w komercyjnym teatrze. To opowieść o marzeniach i rozczarowaniach, o pasji i zdradzie, o młodzieńczych ideałach i władzy pieniądza, a przede wszystkim to historia romantycznej miłości.

Film opowiada o dziewięcioletnim artyście-agitatorze Kotii Mgiebrowie-Czekanie, który zginął podczas jednego ze swoich wystąpień w Petersburgu w 1922 roku. Został zabity przez jednego z kontrrewolucjonistów i pochowany na Marsowym Polu, obok bohaterów rewolucji...

Film krótkometrażowy, w którym ścieżką dźwiękową są nagrania Czesława Niemena z albumu „Niemen Enigmatic”. Artysta z zespołami Enigmatic i Alibabki niezwykle ekspresyjnie przedstawia tzw. poezję śpiewaną: „Jednego serca”, „Mów do mnie jeszcze” i „Kwiaty ojczyste”.

Film prezentujący sylwetkę znakomitego lutnika, Józefa Świrka (1899-1978). Był on nie tylko utalentowanym rzemieślnikiem, ale wręcz artystą rozmiłowanym w swojej pracy. Już w dzieciństwie własnoręcznie budował instrumenty muzyczne. Jako dorosły lutnik osiągał międzynarodowe sukcesy.

Gertrude Stein należy do tych pisarek, których się nie czyta, natomiast często cytuje. To ona jest autorką tajemniczego zdania "Róża jest różą, jest różą, jest różą". Stworzyła nowy, protokubistyczny styl w literaturze. Zerwała z interpunkcją jeszcze przed Joycem, dadaizmem i surrealizmem, a słów używała dla ich dźwięku i skojarzeń. Prowadziła w Paryżu salon, przez który przewinęła się cała ówczesna śmietanka artystyczna. Jej znajomymi byli: Picasso, Cézanne, Matisse, Pound i Hemingway. Jako jedna z pierwszych zrobiła coming out, publicznie pokazując się ze swoją partnerką Alice B. Toklas. Philippe Mora bezpardonowo i radykalnie rozprawia się z czcigodną ikoną modernizmu. Wciela się w postać detektywa badającego poszlaki, wskazujące na to, że Gertruda Stein wcale nie umarła w 1946 roku. Wzorem innych popkulturowych celebrytów prowadziła ukryte „życie po życiu”, o czym świadczy materiał filmowy nakręcony przez Hitchcocka, Dalego, Duchampa, Godarda, Warhola i innych prominentnych artystów dwudziestego wieku. Pełen aluzji i absurdalnego humoru rodem z Monty Pythona fałszywy dokument Mory jest purnonsensowym majstersztykiem.

Antosza zastępuje brakującego aktora frontowej brygady artystów i z powodzeniem odgrywa rolę niemieckiego bombardiera. Nagle rozbrzmiewa sygnał alarmu. Korzystając ze swojego kostiumu, pomysłowy bohater przedostaje się na tyły wroga i wprowadza panikę wśród faszystów. Wróg rzuca się do ucieczki, a Antosza wraca do swoich prostych obowiązków kucharza.