Filmy śmierć, prl

Film nakręcony na podstawie opowiadania Marka Hłaski „Następny do raju” opowiada o kierowcach wożących na zdezelowanych ciężarówkach drzewo w Bieszczadach, bo nie mogą znaleźć żadnej innej porządnej pracy. Marzą, aby zarobić trochę pieniędzy i uciec do miasta, ale z drugiej strony wiedzą, że nie ma tam dla nich miejsca. Gdy do ich bazy przybywa wysłany przez partię „Zabawa” wraz ze swoją młodą żoną, kierowcy zaczynają zabiegać o jej względy i rywalizować między sobą.

Historia dzieje się w zrujnowanej przez wojnę Warszawie. Dorośli zajęci są odbudową stolicy, a co robią ich dzieci? Ci, którzy mieszkają na ulicy Barskiej – pięciu chłopców – wchodzą na drogę przestępczą, złapani i osądzeni za kradzież karnie pracują przy budowie nowej trasy W-Z. Nie potrafią się jednak dostosować do nowych warunków i szansy, jaką otrzymali. Wkrótce wchodzą w układ z reakcyjnym podziemiem, które planuje wysadzenie w powietrze trasę W-Z. Czy uda im się wykorzystać do swoich celów naiwną piątkę z Barskiej?

Tytułowy ostatni przystanek to zarówno przystanek przy pętli tramwajowej, jak i miejsce na Cmentarzu Bródnowskim. Pomiędzy nimi, niczym punkt przejścia między życiem a śmiercią, działa Restauracja Krańcowa, miejsce konsolacji.

Po śmierci żony Edward Środoń znajduje nową pracę i wyjeżdża z rodzinnej miejscowości. Po drodze zatrzymuje się w domu Dziabasów.

Ostatni dzień wojny. Poranek pierwszego dnia pokoju. Pokazać tej szczególnej nocy losy młodego człowieka uwikłanego w okupacyjną przeszłość, zmęczonego bohaterstwem, przeczuwającego inne, lepsze życie. Cóż to za piękny temat do filmu. Tej szczególnej nocy spotyka się przeszłość z przyszłością – i zasiada do jednego stołu. Przy akompaniamencie tang i fokstrotów bohater filmu, Maciek Chełmicki, szuka odpowiedzi, jak żyć dalej – jak zrzucić dławiący bagaż przeszłości, rozwiązuje odwieczny dylemat żołnierza. Słuchać czy myśleć. A jednak Maciek zabije…

W 1980 roku władze radiokomitetu wysyłają do Gdańska nie stroniącego od alkoholu redaktora Winkla, aby zebrał informacje oczerniające jednego z organizatorów stoczniowych strajków, Maćka Tomczyka. Wspomnienia ludzi, z którymi Winkiel przeprowadza wywiady, wykorzystują prawdzie materiały filmowe z protestów 1968 i 1970 roku oraz z okresu powstawania wolnych związków zawodowych i narodzin Solidarności.

Andrzej - pracownik MSW i Anna - zwerbowana do współpracy prostytutka są uwikłani w kryminalną historię. Oboje tworzą na pozór sztuczny związek. Udawany erotyzm Anny i sztuczne uczucie Andrzeja powodują, że manipulacja staje się sensem ich życia. W końcu jednak emocje wygrywają i przeistaczają się w prawdziwe uczucie. Tu daje o sobie znać SYSTEM, z którym nie sposób wygrać. Andrzej staje przed trudnym wyborem: albo zrezygnuje ze swej miłości, albo...

Zbliża się kres "komuny" w Polsce. Krzysztof zostaje wyrzucony ze szkoły za kolportaż ulotek. Trafia do nowego liceum, do klasy IVa. Tworzy zgraną paczkę kumpli, młodych gniewnych, zaangażowanych w polityczną działalność, zakładają teatr polityczny. Za kilka miesięcy matura - egzamin dojrzałości. Czy go zdadzą?

Po powrocie z zagranicy znany dziennikarz dowiaduje się, że żona bierze z nim rozwód. Ponieważ nie zna przyczyn decyzji małżonki nie może się z tym pogodzić. Dodatkowo zaczyna popadać w coraz większe kłopoty zawodowe: jego wystąpienie telewizyjne i publikacje prasowe nie zyskują uznania, na uniwersytecie zawieszone zostają jego wykłady, planowany od dłuższego czasu wyjazd za granicę zostaje niespodziewanie odwołany. Podczas rozprawy rozwodowej żona zaczyna obciążać męża składając fałszywe zeznania.

Niezwykle sprawny, błyskotliwy, pewny siebie. Potrafi znaleźć się w każdej sytuacji, rozwiąże najtrudniejszą kryminalną zagadkę. Nie oprze mu się żadna kobieta. Kto to taki? Porucznik Sławomir Borewicz, pierwszy milicjant PRL-u. Serial o jego przygodach kręcono ponad 10 lat. Za kanwę scenariusza posłużyła popularna seria opowiadań kryminalnych „Ewa wzywa 07” wydawanych przez wydawnictwo Iskry w latach 1968–1989. Łącznie ukazało się 146 tekstów. Intencją pomysłodawców (funkcjonariuszy MO) było przybliżenie w propagandowej formule kulis pracy milicjantów. Nic dziwnego więc, że serial „07 zgłoś się” był postrzegany jako odgórne zamówienie partii mające służyć poprawie wizerunku milicji w społeczeństwie. Twórcy serialu zaprzeczali, podkreślając jednocześnie, że tytułowy bohater nie należy do partii.