Filmy praca

Serial Trzy po trzy. Numery z kwatery to arcyśmieszne sytuacje, komiczny chaos i dużo zabawy trójki współlokatorów. Ania, Wojtek i Jurek jako cel swoich kpin wybierają doświadczenia życiowe, z którymi widz ma styczność na co dzień. Postacie, mimo przerysowania, zawsze pozostają blisko rzeczywistości. Wątkiem przewodnim we wszystkich odcinkach serialu jest właśnie wspólne życie w jednym mieszkaniu. Za podstawę w serialu służą skecze, które rozgrywają się w apartamencie i opowiadają o dziwacznych scenach z ich życia w domu. Skecze są nowoczesne i inscenizowane podobnie do zwariowanych sytuacji z wielkomiejskiej codzienności. Humor obejmuje szerokie spektrum – od niepohamowanego, niedorzecznego dowcipu po czarny humor.

Na skutek liberalizacji prawa pracy, kryzysu finansowego i pandemii 1/3 osób w Unii Europejskiej z klasy średniej stała się tak zwanym prekariatem. Zatrudnieni na śmieciowe umowy żyją w postępującym ubóstwie, w olbrzymiej niepewności, bez perspektyw na przyszłość. Poznajemy codzienne zmagania takich osób: emerytki z Francji, mechanika z Niemiec, emerytki ze Szwecji, studentki z Hiszpanii. Głos zabierają także eksperci (ekonomista, socjolog, geograf) opisujący zjawisko coraz większego rozwarstwienia społecznego i próbujący odnaleźć przyczyny takiego stanu rzeczy.

Tommy Tucker jest chłopcem higienicznym, dbającym o dobry stan swojego uzębienia, podczas gdy jego kolega, Jimmie Jones, nie przykłada się do codziennego szorowania zębów. Jakiś czas potem Tommy dostaje pracę, ponieważ jego wygląd świadczy o tym, że może być dobrym pracownikiem. To poucza Jimmie'ego o potrzebie dbania o zęby.

Farma, na której mała Alicja hoduje kury, dostała zamówienie na dużą ilość jajek. Jednak kwokom nie podoba się, że codziennie są zmuszone do ciężkiej pracy, i ogłaszają strajk. Kot Julius – pomocnik Alicji – aby wywiązać się z zobowiązania na czas, chwyta się wszystkich możliwych sposobów, aby zdobyć od kur jajka…

Serial Dorastanie opowiada o trzech młodych ludziach - inteligencie, robotniku i rolniku, których połączyło wspólne zamiłowanie do sportu. W siedmioodcinkowym cyklu Gronowski nakreślił ich dzieje od roku 1972 po 1980. W tym czasie bohaterowie startują w dorosłe życie, zakładają rodziny, doświadczają smaku pierwszych sukcesów i porażek.

Do działu kadr fabryki zgłasza się młody robotnik Henio. Zanim zostanie zatrudniony, musi dostarczyć najpierw mnóstwo dokumentów i wykonać badania lekarskie. Potem musi przejść kurs BHP i instruktaż przeciwpożarowy...

Opowieść o jednym dniu z życia rybaków z Władysławowa zaczyna się od rozjaśnionych słonecznym światłem obrazów portowego kanału. Rzucanie cum. Wyładunek skrzyń z rybami. Równoległe ze scenami pokazującymi rybaków zajętych rozładunkiem kamera pokazuje kobiety pracujące w przetwórni ryb. Kobiece twarze w białych chustkach i srebrzyste łby bałtyckich śledzi rozsypanych na taśmociągu. Praca wre. Kamera pokazuje panoramę nowoczesnego portu. Zagląda na gigantyczne składowisko drewnianych beczek na śledzie.

W montażu ilustracji i komentarzu lektora w części pierwszej każdy polski widz, który kształcił się u schyłku realnego socjalizmu rozpoznaje zdania i strony z „Elementarza” Mariana Falskiego, z wydania z 1971 roku, z ilustracjami Jerzego Karolaka. W drugiej części lektor zmienia ton na ironiczny, a postaci pojawiają się na ekranie jako bohaterowie dokumentu, młode małżeństwo, Ala i Olek, nauczycielka i inżynier oraz Ola, siostra Ali, studentka UW. Bohaterowie pracują, studiują, wypoczywają, kontaktują się z rodzicami i planują powiększenie rodziny. W trzeciej części komentarz lektora nabiera cech filozoficznych, a relacje między postaciami są analizowane formalnie jak w nowofalowym filmie fabularnym, przez podział ekranu, stopklatki i kompozycje obrazu. Bohaterowie dojrzewają, ich dzieci wchodzą w wiek nastoletni, a rodzice starzeją się. Więzi rodzinne rozluźniają się. Mimo to w ostatnim ujęciu postaci gromadzą się na ławce jak na okładce „Elementarza”. Film kombinowany autorstwa Krzysztofa Krauzego, autora filmów animowanych, dokumentalnych i fabularnych.

Aniołowie zstępują na ziemię i strzegą swoich podopiecznych. A kiedy kończy się dzień, wracają na obłoki, gdzie niczym owieczki strzeże ich niebiański baca.