Filmy praca

Pełni entuzjazmu studenci filologii polskiej snują plany i marzenia, co będą robić po studiach. Pełni rozczarowania i goryczy absolwenci polonistyki opowiadają o trudnościach ze znalezieniem pracy.

Aniołowie zstępują na ziemię i strzegą swoich podopiecznych. A kiedy kończy się dzień, wracają na obłoki, gdzie niczym owieczki strzeże ich niebiański baca.

Sympatyczna para z pieskiem. Kobieta i mężczyzna opowiadają o swoim związku. Mają różne problemy, musieli przezwyciężać drobne konflikty, ale przede wszystkim bardzo chcą być razem. Wojtek ciężko pracuje nie w swoim zawodzie, więc przynosi to wiele frustracji, ale z drugiej strony pozwala zapewnić utrzymanie. Ewa jeszcze się uczy.

Historia mężczyzny, który w swoim biurze oddaje się lekturze prasy. W tym czasie sprzątaczka odkurza całe pomieszczenie.

Rok 1948 składa się z 365 dni, dzień z 24 godzin, godzina z 60 minut. Jedna minuta to bardzo mało, ale jaka jest wartościowa. Realizatorzy filmu próbują to uzmysłowić na przykładzie przemysłu włókienniczego. Pracuje w nim 270 tysięcy ludzi; gdyby każdy z nich spóźnił się do pracy o jedną minutę, to Polska straci w ciągu jednego dnia 4500 godzin, a rocznie wyprodukujemy 4 miliony metrów tkanin mniej. Nie traćmy więc czasu pracy.

Na głęboką prowincję do biednej wiejskiej szkółki przyjechała nowa nauczycielka. Rozpoczyna swój pierwszy dzień pracy od spotkania z dziećmi i rodzicami. Poznaje dzieci, po kilkoro w czwartej i trzeciej klasie. Uczniowie mają duże zaległości z polskiego i matematyki, poza wsią nie widziały świata.

Animacja Wózek Stanisława Lenartowicza to opowieść o dwóch postaciach reprezentujących skrajnie różne podejścia do pracy.

Mieszkańcy Przechwałkowa kłócą się o to, czyja praca jest ważniejsza. Dochodzi do awantury i bijatyki. W miasteczku panuje chaos. Dopiero mądry władca zarządza ogólną zgodę i do miasteczka wraca radość i porządek.

W montażu ilustracji i komentarzu lektora w części pierwszej każdy polski widz, który kształcił się u schyłku realnego socjalizmu rozpoznaje zdania i strony z „Elementarza” Mariana Falskiego, z wydania z 1971 roku, z ilustracjami Jerzego Karolaka. W drugiej części lektor zmienia ton na ironiczny, a postaci pojawiają się na ekranie jako bohaterowie dokumentu, młode małżeństwo, Ala i Olek, nauczycielka i inżynier oraz Ola, siostra Ali, studentka UW. Bohaterowie pracują, studiują, wypoczywają, kontaktują się z rodzicami i planują powiększenie rodziny. W trzeciej części komentarz lektora nabiera cech filozoficznych, a relacje między postaciami są analizowane formalnie jak w nowofalowym filmie fabularnym, przez podział ekranu, stopklatki i kompozycje obrazu. Bohaterowie dojrzewają, ich dzieci wchodzą w wiek nastoletni, a rodzice starzeją się. Więzi rodzinne rozluźniają się. Mimo to w ostatnim ujęciu postaci gromadzą się na ławce jak na okładce „Elementarza”. Film kombinowany autorstwa Krzysztofa Krauzego, autora filmów animowanych, dokumentalnych i fabularnych.

Film Ludzie w drodze opowiada o pewnej trupie cyrkowej. Śledzimy ich przygotowania i treningi przed występami, a następnie jak występują i bawią publiczność. Ciekawy obraz pewnej zamkniętej społeczności.