Tommy Tucker jest chłopcem higienicznym, dbającym o dobry stan swojego uzębienia, podczas gdy jego kolega, Jimmie Jones, nie przykłada się do codziennego szorowania zębów. Jakiś czas potem Tommy dostaje pracę, ponieważ jego wygląd świadczy o tym, że może być dobrym pracownikiem. To poucza Jimmie'ego o potrzebie dbania o zęby.
Na skutek liberalizacji prawa pracy, kryzysu finansowego i pandemii 1/3 osób w Unii Europejskiej z klasy średniej stała się tak zwanym prekariatem. Zatrudnieni na śmieciowe umowy żyją w postępującym ubóstwie, w olbrzymiej niepewności, bez perspektyw na przyszłość. Poznajemy codzienne zmagania takich osób: emerytki z Francji, mechanika z Niemiec, emerytki ze Szwecji, studentki z Hiszpanii. Głos zabierają także eksperci (ekonomista, socjolog, geograf) opisujący zjawisko coraz większego rozwarstwienia społecznego i próbujący odnaleźć przyczyny takiego stanu rzeczy.
Serial Trzy po trzy. Numery z kwatery to arcyśmieszne sytuacje, komiczny chaos i dużo zabawy trójki współlokatorów. Ania, Wojtek i Jurek jako cel swoich kpin wybierają doświadczenia życiowe, z którymi widz ma styczność na co dzień. Postacie, mimo przerysowania, zawsze pozostają blisko rzeczywistości. Wątkiem przewodnim we wszystkich odcinkach serialu jest właśnie wspólne życie w jednym mieszkaniu. Za podstawę w serialu służą skecze, które rozgrywają się w apartamencie i opowiadają o dziwacznych scenach z ich życia w domu. Skecze są nowoczesne i inscenizowane podobnie do zwariowanych sytuacji z wielkomiejskiej codzienności. Humor obejmuje szerokie spektrum – od niepohamowanego, niedorzecznego dowcipu po czarny humor.
Zbliżają się święta, trzech pracowników tuczarni drobiu dostaje niecodzienne zadanie: mają zawieźć do Warszawy nielegalnie ubite indyki. Na miejscu mają je rozwieźć do kilku wysoko postawionych prominentów…
Roman Kolatorski mieszka w małym miasteczku na prowincji, ma zdolności aktorskie na miarę amatorskiego teatrzyku, w którym się udziela. Ale aspiracje, jak się wkrótce okaże, znacznie większe. Dostaje zatrudnienie jako zaopatrzeniowiec w miejscowych zakładach odzieżowych. Tym razem jego rola aktorska ma być odgrywana w centrali w Warszawie, skąd ma zdobywać niezbędne komponenty do produkcji. Idzie mu wyśmienicie, ale Romanowi to za mało, stawia coraz wyżej poprzeczkę swoim zdolnościom aktorskim.
Przyjaźń dwóch staruszków. Krzysztof jest samotnikiem, który od lat mieszka w Bieszczadach nad Soliną, gdzie hoduje kilka koni. Ma 77 lat lecz ciągle czuje się młodo. Bycie niezależnym to jego dewiza. Juliusz ma 92 lata i mieszka na Mazurach w okresie zimowym ale, gdy tylko przychodzą cieplejsze dni, ucieka w Bieszczady, gdzie jest jego miejsce, do starego domku nad Soliną, z dala od wygód i zgiełku miasta.
Film jest pewnego rodzaju studium psychologicznym dojrzałej kobiety, której spokój zburzony został nagle pod wpływem gwałtownego uczucia do młodego i niedojrzałego jeszcze partnera. Znana aktorka poznaje przypadkowo na wakacjach spędzanych samotnie nad jeziorem młodego studenta. Znajomość ich przekształca się stopniowo w romans, a ten z kolei – mimo próby zerwania, podjętej z jej strony – w trwałe uczucie. Za dużo jednak ich dzieli – w konsekwencji więc musi dojść do katastrofy. Następuje definitywna rozłąka. Aktorka przeżywa ostre załamanie i kryzys psychiczny i dopiero praca w teatrze pozwoli jej wrócić do równowagi.
Zatrudniony przy wyrębie lasu wozak przechowuje swe wysokie zarobki na koncie założonym na hasło. Kiedy ulega wypadkowi, wszyscy z jego otoczenia zbiegają się i, udając współczucie, usiłują dowiedzieć się jak brzmi hasło, by wejść w posiadanie jego pieniędzy. Chory domyśla się prawdziwych motywów ich postępowania. Umiera nie wyjawiając hasła.
Kate, samotna mama, zastanawia się nad porzuceniem rodzinnego, podupadającego interesu w małym miasteczku i rozpoczęciem nowego życia w dużym mieście, jednak świąteczna atmosfera, ciepło społeczności i nowe uczucia każą jej zadać sobie pytanie, czego naprawdę pragnie od życia.