Filmy płacz, cień

Ebenezera Scrooge'a odwiedzają trzy duchy. Od tej pory mężczyzna staje się lepszym człowiekiem.

Człowiek na linie - Man on Wire, czyli artystyczne przestępstwo stulecia, to historia niesamowitego wyczynu jakiego dokonał 7 sierpnia 1974 roku Philippe Petit. Marzeniem tego francuskiego linoskoczka było przejście po linie rozciągniętej między zbudowanymi wówczas niedawno bliźniaczymi wieżami World Trade Center. Film Marsha odsłania kulisy przygotowań do tego wyczynu, niezwykłych związków międzyludzkich, przyjaźni oraz zbiegów okoliczności, które doprowadziły do spełnienia tego szaleńczego marzenia. Spaceru pomiędzy wieżami, których już nie ma.

Dwaj przypadkowi pasażerowie pociągu jadącego z Waszyngtonu do Nowego Jorku, w ramach "dżentelmeńskiej" umowy decydują się na dokonanie dwóch morderstw - każdy z nich ma zabić człowieka wskazanego przez wspólnika zbrodni. W takim przypadku istnieje niewielka szansa odnalezienia winnego...

Lina pochodzi z bogatego domu. Po krótkiej znajomości poznaje aroganckiego Johna. Nie wie o nim za wiele, ale decyduje się na małżeństwo. Mąż nie zmienia się, nie pragnie ustatkowania, jest przeciwnikiem małżeńskiego życia, które jest dla niego równoznaczne z monotonną egzystencją. Ciągle okłamuje małżonkę. Ta zaczyna podejrzewać go o najgorsze rzeczy, także o plany usunięcia jej ze świata żywych.

Wypalony reżyser filmowy, nie ma już weny aby nakręcić kolejny film. Ucieka w świat fantazji przed przytłaczającym go otoczeniem.

Paryż, 1922 rok. Ciężko chory Marcel Proust (Marcello Mazzarella), którego dni są policzone, kończy swe monumentalne dzieło "W poszukiwaniu straconego czasu". Na łożu śmierci przegląda zdjęcia. Pamięta swoje życie. Ale postacie rzeczywiste mieszają się z postaciami z fikcji. A fikcja stopniowo zyskuje pierwszeństwo przed rzeczywistością. Oto odwiedza Gilbertę (Emmanuelle Béart), swoją miłość z dzieciństwa, teraz żonę Saint-Loupa (Pascal Greggory). Marcel słucha wynurzeń Gilberty, ale jednocześnie powracają do niego inne wspomnienia. Z zakamarków pamięci wynurzają się kolejne osoby: baron de Charlus (John Malkovich), księżna Oriane (Edith Scob), pani Verdurin (Marie-France Pisier) i Odette (Catherine Deneuve).

Starsza para żyje w rytuale codziennych drobnych czynności. Trudi pomaga swojemu mężowi założyć płaszcz, przynosi kapcie, co rano daje mu do pracy jabłko, które on niezmiennie oddaje swojemu współpracownikowi. Kiedy dowiaduje się o śmiertelnej chorobie Rudiegio, ukrywa przed nim prawdę, namawia go jedynie na odwiedziny u mieszkających w Berlinie dzieci. Hanami, to japońskie święto, w czasie którego całe rodziny wylegają do parków, aby oglądać kwitnące drzewa wiśni. Rodzina Rudiego i Trudi z pewnością czułaby się w tych okolicznościach skrępowana. Tu mąż nie zna tak naprawdę swojej żony, dzieci w obecności rodziców czują jedynie nudę i rozdrażnienie, wszystkie kontakty cechuje jakieś bliżej nieokreślone zakłopotanie.

Po śmierci męża, Rosaria Parondi z czterema synami - Simone, Rocco, Ciro i najmniejszym Lucą - wyrusza do Mediolanu. Jeszcze za życia ojca wyjechał tam najstarszy syn - Vincenzo, i on teraz musi się zatroszczyć o przyszłość reszty rodziny. Vincenzo zdobywa tanie lokum dla rodziny, ale utrzymać wszystkich nie jest w stanie. Pierwszy zarobek, który trafia się braciom, to uprzątanie śniegu, oglądanego przez nich po raz pierwszy w życiu. Wkrótce Simone angażuje się jako bokser. Talent bokserski ma też Rocco, ale nie lubi walki. Próbuje pracować w farbiarni, lecz wkrótce zostaje wzięty do wojska. On jeden wie, że Simone ma już na sumieniu kradzież.

Piotruś Pan wchodzi do żłobka i przy pomocy czarodziejskiego pyłu prowadzi je do Nibylandii, gdzie spotykają nikczemnego Kapitana Haka.

Rzym, I wiek n.e.. Dwóch studentów przyjaciół, Encolpio i Ascilto, spierają się o to do kogo należy chłopiec, Gitone. Chłopiec, mając możliwość wyboru z kim idzie, wybiera Ascilta. Tylko nagłe trzęsienie ziemi ratuje Encolpio od popełnienia samobójstwa...