Filmy seks, restauracja, gitara

Głównymi bohaterami filmu są dwaj trzydziestolatkowie – Jack Pitcairn, niezbyt popularny aktor, i Miles Raymond, niezbyt popularny pisarz, który uczy w prywatnej szkole i niedawno rozwiódł się ze swoją żoną. Krótko przed ślubem Jacka obaj wyruszają w podróż przez Kalifornię.

Jesse i Celine spotkali się ponownie do dziewięciu latach w Paryżu. Pierwsze ich spotkanie nastąpiło w Wiedniu gdzie przegadali ze sobą całą noc i obiecali spotkać się ponownie za pół roku. Do spotkania jednak nie doszło z powodu pogrzebu babci Celine. Teraz, gdy mają sobie tak dużo do powiedzenia mają na to tylko kilka godzin, ponieważ Jesse odjeżdża z powrotem do Stanów.

Daphne Wilder (Diane Keaton) bezgranicznie kocha swoje córki. Największą troskę przejawia w stosunku do najmłodszej, czarującej Milly (Mandy Moore). Jej czar, uroda i niewinność działa na mężczyzn jak przysłowiowy lep na muchy. Mając w pamięci błędy, jakie sama popełniła w młodości, Daphne postanawia znaleźć dla Milly mężczyznę idealnego. W tym celu, bez wiedzy córki, umieszcza w internecie ogłoszenie matrymonialne. Ten sposób poszukiwania najlepszego kandydata na męża wprowadza w życie Milly wiele zamieszania, tym bardziej, że matka popełnia gafę za gafą i często swoim postępowaniem wprawia córkę w zakłopotanie. Wszystko jednak dla jej dobra i w imię prawdziwej miłości.

Raimunda (Penélope Cruz) jest żoną bezrobotnego mężczyzny i matką nastoletniej dziewczyny. Jej rozwiedziona siostra Sole prowadzi nielegalny salon fryzjerski. Kobiety muszą borykać się z codziennością, nadmiarem obowiązków i osobistymi problemami. Całość komplikuje pojawienie się ich matki, która parę lat wcześniej zginęła wraz z mężem w zagadkowym pożarze. Kobiety, których losy wiąże pewna mroczna tajemnica z przeszłości próbują wyjaśnić swoje sprawy w rytmie ognistego tanga "Volver".

Japonia, czas niedalekiej przyszłości. Kryzys gospodarczy doprowadza do wzrostu przestępczości i anarchii wśród młodzieży. W tej sytuacji rząd wprowadza przeznaczoną dla uczniów ustawę Battle Royale. Na jej mocy raz do roku studenci jednej klasy zostają osadzeni na bezludnej wyspie i zmuszeni do niesamowicie okrutnej gry. W ciągu trzech dni, korzystając z różnych broni, muszą pozabijać pozostałych kolegów z klasy. Zasada jest prosta: może przeżyć tylko jedna osoba...

Akcja filmu dzieje się w latach 60. i 70. ubiegłego wieku w Irlandii. Bohaterem opowieści jest Patrick "Kitten" Brady, młody chłopak z irlandzkiej prowincji, który ucieka do Londynu gdzie zamierza zrobić karierę w barach dla transwestytów.

Francuska studentka Celine i Amerykanin Jesse (Ethan Hawke) poznają się w pociągu jadącym do Wiednia. Wspólna rozmowa jest tak interesująca, że postanawiają wysiąść w Wiedniu i kontynuować rozpoczętą dyskusję. Początkowo błahe rozmowy przeradzają się w poważne dyskusje, a zauroczenie w głębsze uczucie.

Film opowiada niecodzienną sytuację z życia fotografa Mody. Thomas nie mając lepszych perspektyw na spędzenie wolnego czasu wyrusza w miasto z celem zrobienia zdjęć. Po wywołaniu okazuje się że przypadkiem uchwycił scenę morderstwa.

Słynny amerykański pisarz, a jednocześnie największy ekscentryk nowojorskich salonów literackich, Truman Capote, szczyt swojej kariery osiągnął po napisaniu książki „Z zimną krwią”. Był to stylizowany na powieść zapis brutalnej zbrodni dokonanej w małym amerykańskim miasteczku, zapis, któremu pisarz poświęcił cztery lata życia i który uwikłał go w niebezpieczną znajomość z odsiadującym wyrok mordercą. Znajomość, która niespodziewanie przerodziła się w intymny związek...

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.