Filmy solidarność

Represjonowana w okresie stanu wojennego reżyserka Anna wraca po latach do kraju. Na zlecenie telewizji przystępuje do realizacji filmu o działaczu podziemia Marku Mirkucie. Zaczyna się poszukiwanie "nowego" bohatera...

Animacja ukazuje krótką opowieść o historii Polski przygotowaną na Światową Wystawę Expo 2010 w Szanghaju.

Akcja filmu rozgrywa się w 1981 roku, na kilka miesięcy przed masakrą górników w Kopalni Węgla Kamiennego Wujek (o której Kutz opowiedział w swoim późniejszym obrazie Śmierć jak kromka chleba). Jej bohaterem jest Tomasz Siwek (Zbigniew Zamachowski) – członek PZPR i pracownik elektrociepłowni, w której zarabia na życie jako nosiwoda. Ponieważ ma dobry kontakt z robotnikami przełożeni proszą go, by szpiegował swoich kolegów – członków Solidarności. Skuszony obietnicą wczasów w Bułgarii Tomasz wyraża zgodę, kiedy jednak trafia na opozycyjny wiec daje się ponieść entuzjazmowi tłumu i przyłącza się do protestów, co nie uchodzi uwadze ani jego partyjnych zwierzchników ani rozpędzającym protestujących milicjantom. W jednej z chwili z donosiciela Siwek staje się niemalże bohaterem opozycji. Jego nielojalność nie pozostaje bez konsekwencji. Już następnego dnia Tomasz zostaje aresztowany. Przesłuchujący go funkcjonariusze obiecują mu wolność, jeśli zdradzi, którzy z robotników wzięli udział w manifestacji. Czy Siwek po raz kolejny zdecyduje się na współpracę?

12. grudnia prom ze Świnoujścia do Hamburga wypływa z portu. Znajdują się na nim Polacy, którzy szukając szansy na lepsze życie postanawiają wyemigrować. Marek Ziarno do nich nie należy. Nauczyciel języka polskiego nie zamierza opuszczać kraju, przyrzekł to swoim uczniom. Został wysłany z tajną misją przez władze „Solidarności”. Służba bezpieczeństwa poinformowana o zadaniu nie zdążyła go aresztować, zaś celnikom nie udaje się znaleźć tajnych dokumentów, które miał przewozić. Na prom „przemyciła” je była żona Marka. Czy Ziarno wytrwa w swoim postanowieniu, kiedy dowie się o wprowadzeniu stanu wojennego i aresztowaniu działaczy Solidarności?

Początek lat 70. Missisipi. Z wojny wietnamskiej wraca Stephen Sommers (Kevin Costner). Nie daje on sobie rady z wyrzutami sumienia, obwinia się o śmierć swojego kolegi. W końcu zdaje sobie sprawę z tego, że zaniedbuje swoje dzieci.

Zbliża się koniec II wojny światowej. W niedostępnym odludziu Grenlandii znajduje się aliancka stacja meteorologiczną – stacja 330. Niemcy niszczą kompletnie stację, a przypadek sprawia, że przy życiu pozostają polski dowódca Sikora i Niemiec, oberlejtnant Weber. Obaj, pozostawieni samym sobie, muszą początkową wrogość zastąpić wzajemnym współdziałaniem i walczyć z żywiołami natury.

Akcja dzieje się w czasie stanu wojennego. Młody, utalentowany aktor, Jan Małecki, nie chce opowiadać się po żadnej ze stron i nie ma zamiaru mieszać się w toczące się wokół historyczne wydarzenia. Doświadczony rodzinnymi zawirowaniami w przeszłości (ojciec - partyjny dygnitarz, a brat – oficer SB) wybiera ucieczkę do Szwecji, udaremnioną w ostatniej chwili. Mimo woli, na przekór swoim zasadom, zostaje bohaterem opozycji…

W Uzaku (ostatniej części tryptyku, na który składają się jeszcze Kasaba i Chmury w maju) miejscem spotkania bohaterów Ceylana jest Stambuł. Grana przez Emina Topraka postać młodego mężczyzny, który w poprzednich filmach marzył o ucieczce z prowincji, wreszcie decyduje się na porzucenie rodzinnego miasteczka. Zamierza znaleźć pracę na statku, wyruszyć w podróż, zacząć prawdziwe życie. Swoją przedłużającą się wizytą najpierw zaskakuje, a potem drażni wielkomiejskiego krewnego. Jest nim żyjący samotnie artysta (grany przez Muzaffera Özdemira), odcięty od azjatyckich korzeni. Jemu również przyjdzie rozliczyć się z własnym niespełnieniem. W Stambule pada śnieg. To rzadkie zjawisko. Stambulski śnieg jest gęsty i mokry, spada z nieba wielkimi płatkami na palmy i meczety. Bohater grany przez Topraka traci swój sen o mieście, traci złudzenia, nie udaje mu się bowiem niczego osiągnąć. Miasto go odrzuca. Jest zatopione w mglistej bieli niczym nieistniejąca nigdy Atlantyda. Jest też ruchliwe, wypełnione ludźmi, światłami, przedmiotami, które nie wiadomo do czego służą. Bohater nie znajduje w nim swojego miejsca, ani przestrzeni, która ułatwiłaby mu realizację marzeń. Ambiwalentna, milcząca relacja kuzynów uosabia istotę tureckości, melancholijne rozdarcie pomiędzy tradycją a współczesnością, nadzieją a rozpaczą. Film został poświęcony pamięci Emina Topraka, zmarłego śmiercią samobójczą w grudniu 2002 roku.

Axelle (Sara Forestier), Dominique (Noémie Lvovsky) i Conso (Annabelle Lengronne) mają tajemnicę. Prowadzą podwójne życie. Spotykają się każdego ranka na miejskim parkingu, aby ruszyć w drogę i iść do pracy przez granicę. Tam stają się Atheną, Circe i Herą w burdelu. Córki radości, bohaterki życia codziennego, każda walczy o swoją rodzinę, by zachować swoją godność. Ale kiedy czyjeś życie jest w niebezpieczeństwie, spotykają się, by stawić czoła przeciwnościom.