Filmy Iran

W pobliżu jednego ze stadionów w Iraku mieszka wielu uchodźców, którym udało się zbiec przed administracją Saddama Husseina. Asu żyje ze swoimi bratem, który stracił nogi w wyniku wybuchu bomby. Obok nich mieszka Hilin, w której wojna zabiła zdolność do wyrażania jakichkolwiek uczuć. Jedną z niewielu radości, jakie pozostały tym ludziom, zmuszonym żyć w ciągłym poczuciu strachu i w obawie przed kolejnym konfliktem zbrojnym, jest piłka nożna. Asu udaje się zebrać drużynę złożoną z Turków, Kurdów i Arabów, żeby rozegrać mecz. Mimo, że dzieli ich rasa, religia i osobiste przekonania, członkowie drużyny zaprzyjaźniają się.

Afgańskie dzieci często muszą pracować i to za niewielkie wynagrodzenie. Kiedy jednak nie pracują, mają czas na swoje hobby – huśtanie się na linie.

Tkanie dywanów to jedno z najstarszych rzemiosł w Persji, jednak podobnie jak wiele innych tradycji, obecnie znajduje się w kryzysie. Duża część dywanów, jakie trafiają na europejski rynek, produkowana jest maszynowo w Chinach lub Indiach, a wytwórstwo ręczne traci na atrakcyjności, ponieważ inne profesje dają możliwość większych zarobków. Irański dokument „The Poot” ukazuje miejsca, w których tkanie dywanów odbywa się ręcznie. Śledzimy proces produkcji od początku do końca, pozbawiony wyjaśnień i komentarzy, w filmie, którego wizualna magia dorównuje magii perskich dywanów, będących jego tematem. Począwszy od ścierania roślin na różnokolorowy proszek i namaczania wełnianych szpuli w rzece, aż po delikatne, zręczne tkanie i wyrównywanie finalnego produktu ostrym nożem. Wszystko to ukazane jest w głębokich, nasyconych barwach, w blasku wschodzącego słońca, oczami wrażliwymi na najdrobniejszy szczegół. Dzięki temu, dokument stanowi ciepły, romantyczny hołd dla prastarej tradycji, która powoli ale w oczywisty sposób traci na znaczeniu.

“Była sobie dziewczyna zrobiona ze śmieci. Bardzo brudna, śmierdziała jak skunks. Była też wiecznie smutna, a może była w dołku, w końcu spędzała tak dużo czasu na wysypisku. Jedynym promykiem słońca był dla niej chłopak o imieniu Stan. Był śmieciarzem z sąsiedztwa. Kochał ją bardzo i nawet pragnął poślubić, lecz ona rzuciła się wprost w odmęty śmieciarki.” Film na podstawie wiersza Tima Burtona pod tym samym tytułem, zamieszczonego w jego książce „Melancholijna śmierć chłopca-ostrygi i inne opowiadania”.