Filmy 1965

Dochodzi do nieoczekiwanego spotkania dwóch chłopców: bogatego i biednego. Między nimi brak jest kontaktu fizycznego, ponieważ bogaty chłopiec zamknięty jest w swoim domu niczym w twierdzy. Mimo to nawiązują osobliwy dialog i swoistą grę. Ta krótka przypowieść indyjskiego mistrza kina budzi pytania o istotę szczęścia.

Rozmowę na temat życia i jego przemijania prowadzi dwóch mężczyzn, z których jeden jest nieuleczalnie chory.

Film mówi o udziale kobiet w II wojnie światowej. Byłe żołnierki, sanitariuszki i łączniczki opowiadają o swoich wojennych losach. Dziś są reżyserkami, sekretarkami, wykładowczyniami, sprzedawczyniami.

Opowieść o plażowych przepychankach i walce o miejsce na piasku.

Starsza już kobieta żyje ze swym mężem, lekarzem, w małym miasteczku w smutku i ciężkiej atmosferze po stracie swego dziecka. Spotkanie z młodym, pełnym życia człowiekiem i jego tragiczna śmierć w trakcie wspólnej kąpieli wywołują w niej uczucia i reakcje, jakich sama się nie spodziewała.

Inspiracją dla animacji Trzy po trzy są ludowe wycinanki, które w filmie odgrywają główną rolę. Wielobarwne, różnokształtne – w skocznym tańcu ożywają. Łączą się w pary, to znów rozdzielają, tworzą rozmaite układy, a z nich – radosną, kalejdoskopową rzeczywistość.

Zapis fragmentu próby orkiestry Filharmonii Narodowej w Warszawie pod batutą Witolda Rowickiego. Muzycy ćwiczą wykonanie „Trenu – ofiarom Hiroszimy”, kompozycji Krzysztofa Pendereckiego. Rowicki był wówczas dyrektorem artystycznym Filharmonii Narodowej i Opery Warszawskiej. Dyrygent jednym gestem wprowadza i zdejmuje grupy instrumentów. Kamera jest świadkiem jego koncentracji i sposobu myślenia. Z dokumentalnej obserwacji, skupionej na dyrygencie, wyłania się ruchomy portret artysty dążącego do perfekcji, a przy tym życzliwego dla współpracowników. Wyizolowany z grupy, w półzbliżeniu jawi się niczym artysta pantomimy interpretujący utwór muzyczny.

Dokumentalna opowieść o ulicy Twardej w Warszawie. Jej mieszkańcy żyją skromnie, bez wygód, ale za to z dala od wielkomiejskiego zgiełku. Na Twardej wciąż żyje się z rzemiosła, usług i drobnego handlu. Nastrój miejsca udaje się zbudować dzięki obserwacyjnym ujęciom i towarzyszącej im narracji małych mieszkańców ulicy.

W ponurym królestwie panuje okrutny władca. Wykonujący jego wyroki nadworny kat zaprzyjaźnia się z małą dziewczynką o imieniu Katarzyna. Razem sprzeciwiają się rządom tyrana.

Dokument Stanisława Kokesza analizuje, jak barwy z otoczenia wpływają na nasze samopoczucie i produktywność w czasie pracy.