Filmy 2016

Jesteśmy w nowojorskim metrze. Tutaj spotykają się wszyscy – młodzi i starzy, właściwie każdy pasażer ma inny kolor skóry albo inne pochodzenie. Kamera zatrzymuje się na niektórych twarzach, przygląda się im dłużej. Kim są ci ludzie? Z off-u słyszymy opowieści niektórych z nich: o czym myślą, czym się zajmują, dokąd jadą. To jest punkt wyjścia. Za kilkoma osobami podążamy do ich miejsca pracy, zamieszkania, czy tam gdzie lubią przebywać: do nocnego klubu, na miejską plażę… Obserwujemy ich. Czasem są to zwykłe sceny z codziennego życia, czasem – ważne momenty.

Nasza ulubiona prehistoryczna banda wyrusza na śmiałą misję ratunkową, która zmienia się w pierwsze poszukiwanie jajek.

Vincent (Emile Hirsch) jest zbuntowanym samotnikiem z małego miasteczka, pragnącym uciec od kryminalnej przeszłości. Pewnego dnia ratuje nie stroniącą od kłopotów Roxxy (Zoë Kravitz) przed gwałtownym atakiem dealera narkotyków. Z obawy przed konsekwencjami proponuje dziewczynie schronienie w rodzinnych stronach. Zmuszeni do życia w ukryciu niespodziewanie zakochują się w sobie, lecz ich spokój nie potrwa długo. Wkrótce dotkliwie przekonają się, że od przeszłości nie ma ucieczki.

W 2016 roku ta para dziwaków obchodziła czterdzieste urodziny. Chociaż nigdy wcześniej nie gościli na srebrnym ekranie, dla dwóch majsterkowiczów takiego kalibru nie stanowiło to żadnego problemu. Pat i Mat mają pod schodami projektor filmowy, a strychu pudło pełne filmów, które chętnie odtwarzają swoim fanom... Ale nie byliby jednak sobą, gdyby nie napotykali na szereg problemów i pułapek. Tym razem powodują je złośliwy kaktus, suche drzewo, czy pomysł „ulepszenia” domu kilkoma unikalnymi modyfikacjami. Pokolenia widzów kochają Pata i Mata nie tylko za zabawną niezdarność, ale także za niesłabnący optymistyczny stosunek do życia. Nawet jeśli wszystko wydaje się stracone…

W 1936 roku Stefan Zweig, słynny austriacki, żydowski pisarz, postanawia opuścić Europę. Film przedstawia jego wygnanie kolejno do Rio de Janeiro, Buenos Aires i Nowego Jorku, w poszukiwaniu nowego domu.

35-letni Khalid pracuje nad filmem, który ma oddać ducha czasu, uchwycić puls rodzinnego Kairu, gdy stary świat sypie się i kruszy. Na myśl o więzi z miastem nie opuszcza go elegijny ton, przeczucie końca przenika wszystkie działania. Khalid musi opuścić swoje mieszkanie w śródmieściu, bliscy powoli odchodzą, a tęsknota za niespełnioną miłością wciąż spędza mu sen z powiek. Podczas gdy montażysta załamuje ręce, reżyser dyskutuje z przyjaciółmi o bliznach, jakie miasto może po sobie zostawić, i przegląda nagrany materiał, poszukując elementu łączącego w całość obrazy, wspomnienia i impresyjne epizody.

Kręgosłupem formalnym filmu są stylizowane na dokument monologi kilku kobiet. Z tych „solowych etiud” powstaje pełnowymiarowa „kolekcja” – nomen omen – psychologicznych „sukienek”. Nie są to jednak portrety, raczej opisy newralgicznych momentów życia. To najbardziej z możliwych kameralne zderzenie czasu z przestrzenią. Czas „materializują” oniryczne, bardzo malownicze impresje, z pozoru niezwiązane z opowieściami kobiet; są jednak bodaj najistotniejszymi kontrapunktami filmowej opowieści. Poetyckie „obrazki” przekazują to co niewypowiedziane wprost przez bohaterki filmu. Nieobecna „fabularność” nie zwalnia opowieści – każda z postaci, wykreowana przez czołówkę polskich aktorek, jest zaskakująco dynamiczna, udramatyzowana, niezwykle wiarygodna, wręcz przeszywająca. Całość wieńczy zaskakująca pointa, kontrowersyjne „ujawnienie obecności” tajemniczego katalizatora kobiecych zwierzeń. Kim jest? Ślepym losem? Nieobliczalnym wyrzutem sumienia? Kimś, z natury rzeczy, rodzaju męskiego? Odpowiedzi na te tajemnicze pytania trzeba szukać aż do ostatniej sceny, ostatniego kadru filmu.

Czarnoskóra rodzina z Chicago zdobywa dużo gotówki i przeprowadza się do Beverly Hills - tuż przed doroczną czystką, w trakcie której wszelkie przestępstwa są dozwolone.

Tallulah to film oryginalny serwisu Netflix, napisany i wyreżyserowany przez Siana Hedera (Orange is the New Black). Opowiada on historię Lu, młodej kobiety-włóczęgi (Ellen Page — Dziewczyna z marzeniami, Incepcja), która mieszka w vanie i mocno broni swojej niezależności, chociaż ledwo wiąże koniec z końcem. Przypadkowe spotkanie skłania ją do impulsywnego „uratowania” dziecka od zaniedbującej go matki. Nie wiedząc, co zrobić dalej, Lu zwraca się do jedynej odpowiedzialnej osoby, jaką zna: Margo (Allison Janney — Osobliwy dom Pani Peregrine, Najlepsze najgorsze wakacje), którą przekonuje, że dziecko jest jej wnuczkiem.