Filmy Brazylia

Historia skłonnej do ekstrawagancji kobiety, która w latach 30. jedzie do Brazylii szukać szczęścia i sukcesów. Jako kochanka bogacza trafia do posiadłości, której mieszkańców wyniszcza tropikalny klimat, okrucieństwo obyczajów i kazirodztwo.

Młoda, ładna i nieśmiała Angela Duvall jest skazana za morderstwo i odsiaduje wyrok w jednym z wiezień Ameryki Łacińskiej. W więzieniu zostaje brutalnie zaatakowana przez innych więźniów. Miły, uczciwy i przystojny lekarz więzienny wierzy, że jest niewinna i stara się jej pomóc.

Po bezsennej nocy budzi GO uporczywie hałasujący dzwonek do drzwi. Przez judasz widzi OBCEGO. Nie wie, kim ten człowiek jest i dlaczego tam się znalazł. Wie jedno – facet przedstawia ogromne niebezpieczeństwo. ON dyskretnie się ubiera i po cichu stara się uciec z mieszkania, czując całym sobą, że OBCY będzie go ścigał, a koszmar dopiero się zaczyna.

Siostry spotykają się na ślubie jednej z nich. Nie jest to jednak czysto radosne przeżycie. Spotkanie staje się bowiem pretekstem do wylewania żalów, wypominania krzywd i przywoływania innych niemiłych wspomnień.

Jéssica ma 16 lat i mieszka ze swoją matką Marią i ojczymem Biu w wiosce nad rzeką São Francisco we wschodniej Brazylii. Biu pracuje w jednej z winnic, które powstały na drugim brzegu rzeki - dzięki systemowi nawadniającemu winnice cała dolina kwitnie. To jednak nie ma wielkiego wpływu na życie rodziny Jéssiki. Biu dorabia trochę na boku, handlując nielegalnie dzikimi zwierzętami będącymi pod ochroną. Życie Jéssiki kręci się wokół szkoły, popołudnia dziewczyna spędza z matką i koleżankami. Pewnego dnia Jéssica zostaje zgwałcona przez Biu. Maria nalega, aby jej córka nie zawiadamiała policji. Nieskazitelny dotąd świat Jéssiki rozpada się. Czuje się ona jak jeden z upolowanych pancerników, które Biu trzyma na podwórku. Jak wiele innych dziewcząt, które spotkał podobny los, Jéssica zaczyna pracować jako prostytutka.

Dokument, który śledzi losy dwójki niezwykle ambitnych i charyzmatycznych nastolatków pochodzących z niebezpiecznych brazylijskich dzielnic nędzy, i ich dążenie do osiągnięcia międzynarodowego sukcesu w niezwykle konkurencyjnej dziedzinie, jaką jest taniec klasyczny. Współczesne filmowe portrety Brazylii koncentrowały się na właściwej dla faweli przestępczości i skrajnej nędzy. „Tylko gdy tańczę” przedstawia zupełnie inny obraz mieszkańców Rio de Janeiro. Kamera towarzyszy dwóm ciepłym, kochającym rodzinom, które, choć z trudem wiążą koniec z końcem, nie rezygnują z prawa do marzeń. Ich bezwarunkowa miłość i niezachwiana wiara w Isabel i Irlana, stanowi silne wsparcie. Jest to szczególnie ważne, gdy nastolatkowie biorą udział w międzynarodowych zawodach, gdzie rywalizują o upragnione miejsce w jednym z najbardziej prestiżowych zespołów tanecznych.

Rodzina południowoamerykańskich hodowców bydła jest nękana powtarzającymi się atakami bandytów. Tajemniczemu Indianinowi ratują życie i decydują się na schronienie go we własnym domu. Nieznajomy zakochuje się w pięknej córce farmera, co doprowadza do tragicznych wydarzeń.

Fiński biznesmen Kari, jest szczęśliwym mężem i ojcem. Wiedzie mu się dobrze do czasu, gdy jego żona zostaje ciężko ranna w wypadku samochodowym, bez szansy powrotu do zdrowia. Wbrew prawu, zdesperowany Kari, dokonuje eutanazji żony, a następnie ucieka z dwiema córkami do Brazylii. Po przyjeździe do Rio de Janeiro kradną im wszystkie pieniądze i bez grosza, przyjaciół, pracy i znajomości języka musi sobie radzić w obcym kraju. Nie wiedzie mu się dobrze, więc razem z córkami rusza w drogę przez Amazonię. Niestety, będąc już w niecywilizowanej dżungli kończy się im benzyna...

„Cannibal Holocaust” zapisał się w historii kina jako jeden z najbardziej kontrowersyjnych tytułów. Miał pokazywać prawdziwe zwyczaje ludności praktykującej kanibalizm, a zyskał status kultowego wśród fanów horroru. Przeniósł gatunek gore na zupełnie nowy poziom, wywołał skandal oraz zapoczątkował modę na kino kanibalistyczne. Sama produkcja sprowadziła na reżysera problemy, niemniej jednak cieszyła się popularnością wśród miłośników kina grozy. Jak stwierdził reżyser, nigdy nie był on związany z tym gatunkiem. W „Holokaust Deodato” Ruggero Deodato opowiada o swojej młodości, twórczości, spaghetti westernach i włoskim Bondzie oraz wpływie głośnego dzieła na jego życie i karierę. Chociaż na koncie ma tak drastyczne dzieło, okazuje się naprawdę sympatycznym człowiekiem, którego słucha się z prawdziwą przyjemnością. Nawet jeżeli nie preferujesz brutalnego kina ze zjadaniem ludzi, wywiad z włoskim reżyserem i tak koniecznie warto zobaczyć.