Etiuda

Antoni ma otyłą żonę, przygnębiającą pracę i głębokie poczucie niespełnienia. Od dłuższego czasu nie może zasnąć. Właśnie zorientował się, że prawdopodobnie nic lepszego niż dotychczas już go w życiu nie spotka, i że być może już nigdy nie zrealizuje swoich marzeń o innym, ciekawszym życiu, w innym miejscu, z inną kobietą. W ogromie beznadziei, która go przytłacza, jedyne pocieszenie daje Antoniemu wspomnienie jego pierwszej miłości sprzed lat.

Smutno wybrzmiewający i w fonii, i na wizji film. Widać „strasznie śmiesznego” Jacusia, „inteligentnego i zdrowego” innego chłopczyka, grzeczne dziewczynki (muszą być grzeczne, bo pani ich nie zabierze następnym razem). Słychać tęże panią i parę, do której nie pasuje Agnieszka, bo jest Mulatką.

Ewa mieszka razem ze swoim ojcem w podwrocławskiej wsi. Pewnego dnia w jej spokojnym świecie pojawia się dziwny chłopak z miasta: Maciek. Łączy ich wspólna pasja - kino. Dziewczyna postanawia odmienić swoje życie, ale nieoczekiwany bieg wypadków przekracza jej najśmielsze marzenia.

Etiuda dokumentalna o popularnej w PRL-u piosenkarce – Karin Stanek. W filmie możemy zobaczyć wypowiedzi artystki oraz fragmenty jej występów.

Wrażliwa, zbuntowana nastolatka spędza z rodzicami przymusowe wakacje nad morzem. Na pustej plaży fantazjuje o życiu w pojedynkę na łonie natury. Jestem tylko ja i bezkresne morze, moi rodzice nie istnieją. Zostanę tu na zawsze – prowadzi monolog wewnętrzny. A gdyby tak życzenie bohaterki się spełniło?

Grupa przyjaciół spotyka się, by pożegnać się z przyjacielem, który najbliższe dwa lata spędzi w wojsku. Próbują go pocieszać, że ten czas szybko minie.

„Klozet Babcia” to oryginalny tytuł opowiadania Leszka Szymańskiego, na podstawie którego powstał ten film. Przedstawia starą kobietę, tytułową babcię klozetową, która ze swojego miejsca pracy, miejskiego przybytku, wspomina własną młodość, piękno życia i tzw. lepsze czasy. Ostre zderzenie realnej teraźniejszości z romantyczną przeszłością pełną radości, barw żywcem wziętych z Kossaka lub Malczewskiego ale także dramatem ludzkim, pełnym bólu i rozpaczy ale za to jak innym od obecnej sytuacji zapomnienia i pogardy. Film jest kolejną etiudą Polańskiego, stworzoną jako praca dyplomowa w Łódzkiej Szkole Filmowej. Jest w pewnym sensie groteską, filmem drwiącym z tzw. „polskiej szkoły” i z jej podniosłego tonu.

Jedna z pierwszych szkolnych etiud Romana Polańskiego. Opowiada, bardzo krótko i prostymi środkami, historię morderstwa dokonanego na pewnym mężczyźnie. Jest ono jednak pokazane zupełnie inaczej niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni.

Tytułowe ssaki są rodzaju ludzkiego, to dwóch mężczyzn, którzy podróżują przez zaśnieżoną pustynię. Jeden ciągnie drugiego na sankach, drugi w tym czasie je kurczaka. Początkowa harmonia szybko znika i przestają uczciwie dzielić się obowiązkami. Mężczyźni zaczynają stosować różne sztuczki, np. udają chorobę, bo każdy z nich lubi wygodę i zamiast ciągnąć kolegę woli sam być ciągnięty. Godzą się, kiedy handlarz kiełbaskami kradnie ich sanki. Od tej pory niosą się na plecach, ale każdy z nich chce, aby drugi go niósł…

Animowana historyjka o rodzinie Nalepioków: ojcu i jego trzech synach. Najmłodszy z nich toczy opowieść: że we wsi są źli ludzie, którzy opowiadają, że nic nie robią całymi dniami, tylko śpią. Co się tyczy ojca i braci to może i prawda, ale on nie, bo go nazywają „Nalepiok” dlatego, że jest z całej chałupy najlepszy syn. Pewnego dnia tatuś zachorował i leżąc na nalepie prosi kolejno synów o garnuszek wody...