Etiuda

Alicja to nieśmiała gimnazjalistka z Warszawy. Z powodu otrzymywania dobrych stopni w szkole i skromnego życia jest obiektem szyderstw i kpin rówieśników. Nastolatka, chcąc zmienić swoją opinię wśród kolegów i koleżanek, nawiązuje znajomość z Mileną, Kają i Julią, których najczęstszym zajęciem jest przesiadywanie w centrum handlowym w celu poszukiwania sponsorów, czyli starszych mężczyzn, którzy w zamian za usługi seksualne obdarowują młode dziewczyny drogimi prezentami. Od tej pory Alicja poznaje świat "galerianek".

Niezadowolony ze swojej fizjonomii Pafnucy – futrzana niezdara z lateksową trąbą – z zazdrością ogląda zdjęcia Kalasantego, który jawi mu się jako tryskający zdrowiem i pogodą ducha wzór do naśladowania. Tymczasem samotny Kalasanty przeżywa podobne rozterki… Eksplodująca niezwykłym humorem i podszyta życiową mądrością kameralna opowieść o wyniszczającej sile złych emocji, w której narracja jest prowadzona przez ujmujący monolog samej reżyserki.

Dwaj ludzie z szafą to jedna z pierwszych etiud Romana Polańskiego. Przedstawia tytułowych dwóch mężczyzn niosących przez centrum miasta brzemię codzienności reprezentowane tu przez szafę, niewygodny i całkowicie abstrakcyjny przedmiot na ulicach miasta. Staje się owa szafa powodem wielu kłopotów, niby przyziemnych ale jakże naturalnych. Polański w tejże groteskowej opowieści stara się przekonać widza, że każda odmienność, inność mogą być powodem do nietolerancyjnego zachowania się tak społeczeństwa jak i pojedyńczych osób.

Urocze odludzie w górach, trwa tam coroczny urlop znudzonego sobą małżeństwa: Basi i Andrzeja. Czas upływa im na rozmowach o niczym – ale tylko do chwili gdy do ich domku przypadkowo trafia Maja i Borys, dwójka młodych ludzi. Ponieważ szybko się ściemnia, para musi zostać na noc. Basia ma jednak złe przeczucia…

Już w Tramwaju, niemym debiucie reżyserskim Krzysztofa Kieślowskiego, ujawniają się wątki i znaki szczególne autora trylogii „Trzy kolory”. Prosta opowieść o chłopaku i dziewczynie, którzy spotykają się w tramwaju nocnym i nawiązują grę spojrzeń, to uniwersalna historia, która mogłaby przydarzyć – a często się przydarza – każdemu, portretując tym samym ludzkie mijanie się. Znudzony prywatką, nieprzystający do reszty towarzystwa chłopak, opuszcza mieszkanie i podbiega do uciekającego tramwaju. Udaje mu się do niego dostać w ostatniej chwili. Wagon pustoszeje i nieśmiały bohater zostaje w nim sam na sam z pełną rezerwy blondynką. Kamera, w zbliżeniach i detalach, rejestruje tę wymianę spojrzeń, grę przyciągania i odpychania. Niemożność porozumienia się podkreśla wojerystyczny sposób filmowania przez pryzmaty – szyby, tablice, poręcze. Minimalizm środków daje w efekcie maksymalny efekt, jakim jest koda filmu.