Etiuda

Ponura dojarnia wypełniona dźwiękami koncertów Bacha z charczących głośników to codzienność Eryka, dojarza krów w spółdzielni Mleczny Raj. Eryk to młody chłopak, który porzucił karierę fotografa i zamieszkał w przemysłowym miasteczku, z dala od rodziny i przyjaciół. Na miejscu poznał Marissę, prostytutkę w podrzędnym klubie nocnym. Zaprzyjaźnili się. Oboje pragną odnaleźć swoje miejsce w świecie.

Lata dziewięćdziesiąte. Młoda Ukrainka Saszka dostaje wiadomość o śmierci mężczyzny, z którym wzięła fikcyjny ślub, aby dostać polską wizę. Pogrzeb obcego dla niej człowieka staje się pretekstem do rozliczenia z przeszłością. Kobieta spotyka Piotra, byłego ukochanego, który przed laty zaaranżował jej małżeństwo ze swoim kolegą.

Młody wykładowca Eryk oświadczył się swojej dziewczynie, gdy przeprowadzili się do nowego mieszkania, rozpoczynając wspólne życie. Kiedy przypadkowo ujawnia się jej prawdziwa tożsamość płciowa, ich szczęśliwy związek zaczyna się rozpadać.

Magdalena Berus i Katarzyna Wajda w zrealizowanej na jednym ujęciu historii niespodziewanego spotkania dwóch kobiet z odmiennych światów. Te, pomimo niesprzyjających okoliczności w jakich się poznają, wzajemnie sobie pomagają.

Młoda kobieta znajduje listy, które 15 lat wcześniej napisał do niej z więzienia ojciec. Odpowiada mu w nadziei, że odzyska z nim kontakt.

Historia młodej dziewczyny, która postanawia zostać policjantką wbrew wszystkiemu i wszystkim tym, którzy próbują jej ten pomysł wybić z głowy. Opowieść o walce o własne marzenia, odwadze, sile i miłości.

Dzień z życia dziewiętnastoletniego Karola, który opiekuje się dziadkiem chorym na Alzheimera. W trakcie opieki chłopak poznaje tajemnicę rodzinną związaną z dramatycznymi wydarzeniami podczas stoczniowych strajków w grudniu 1970 roku. Odkryta przeszłość zmusza go do podjęcia najważniejszej decyzji w życiu. Film jest debiutem reżysera.

Po piętnastu latach Piotr opuszcza więzienie. Najprostsze czynności stanowią dla niego prawdziwe wyzwanie. Zagubiony i oszołomiony, a jednocześnie zafascynowany, stara się zrozumieć dzisiejszy świat. Nie to okaże się jednak dla niego najtrudniejsze. W ciągu przepustki będzie musiał zmierzyć się ze swoim życiem, ocenić przeszłość i szanse na przyszłość, wybrać to, co dla niego najważniejsze.

Krótka etiuda filmowa rozpoczynająca się pożegnalną fetą z transparentem, na której załoga PKP żegna swojego towarzysza pracy – Zygmunta odchodzącego na emeryturę. Nazajutrz wita go już tyko szara rzeczywistość: puste mieszkanie, obcy, zabiegani ludzie na ulicach, niedostępne dla emeryta dobra i uciechy, samotność. Pozostały tylko wspomnienia z… pracy na kolei.

Ironiczny tytuł dokumentu odnosi się do zaostrzenia radykalnych nastrojów w Polsce ostatnich kilku lat. Zgodnie z początkowym napisem stanowi on „niechronologiczną dokumentację wybranych zdarzeń społecznych”. Reżyser zestawia ze sobą marsze, demonstracje i uliczne zamieszki, ale także wystąpienia organizacji antyfaszystowskich. Nielinearna konstrukcja buduje wrażenie eskalacji emocji i nienawiści podczas zgromadzeń publicznych. W obiektywie Pawła Paprzyckiego Polacy jawią się jako naród głęboko skłócony, a nawet podzielony na grupy posługujące się tymi samymi pojęciami w zupełnie innym znaczeniu.