Filmy Turcja

Film, który w powszechnej świadomości zapoczątkował nową falę w kinie tureckim. Nakręcony w stylu „guerilla” – niemal bez budżetu, z minimalną ekipą oraz naturalnymi sceneriami i aktorami. Poświęcony wykluczonym ze społeczeństwa: bezdomnym, pijakom, onanistom, heroinistkom. Wchodzący pod powierzchnię rzeczy. Piękne nabrzeża Stambułu pokazują tu inną twarz – miejsca przeklętego i niegościnnego, od którego otwartych przestrzeni nie ma ucieczki. Jednocześnie Salto w trumnie to film w wielu momentach zaskakujący humorem i eksperymentem. Pełno tu zbyt bliskich kadrów, nagłych cięć, oryginalnego dźwięku oraz klimatycznej muzyki Baba Zuli. Główny bohater (Mahsun) nie ma domu i marznie zimą na ulicach. Ratuje go jednak pasja, która polega na włamywaniu się w nocy do samochodów. Mimo surowych kar, nie potrafi oprzeć się pokusie kradzieży ambulansu czy autobusu, ale i rozmaitym szaleństwom na ulicy. Mahsun wydaje się ograniczony umysłowo, być może nie rozumie świata, albo też żyje w swoim własnym? W jednej z najpiękniejszych sekwencji filmu wykrada z twierdzy Rumeli pawia – symbol bogactwa, płodności, ochrony przed złem – i razem podróżują przez miasto w surrealistycznej ucieczce donikąd.

Ukrywające tajemniczą przeszłość matka i córka wiodą żywot bezimiennych zbiegów. Pomieszkują w różnych hotelach i postrzegają wszystkich ludzi jako zagrożenie.

Nauczyciel Mahir zostaje wysłany do odległego górskiego miasteczka, gdzie pomaga jego mieszkańcom zbudować szkołę i przynosi im nadzieję w trudnych czasach.

Jakże obrzydliwym stworzeniem jest człowiek! – słyszymy z ust bohaterki filmu Masumiyet. Demirkubuz zapewne nie podpisałby się pod tym stwierdzeniem. Jego niezwykle dojrzały, drugi w dorobku film stanowi bardzo mroczne studium ludzkiej natury. Główny bohater filmu (Yusuf) wychodzi na wolność po dziesięciu latach spędzonych w więzieniu. Nie wie, co zrobić ze swoim życiem. Nie ma pracy ani dachu nad głową, jego rodzina zginęła podczas trzęsienia ziemi. Rusza do Izmiru, gdzie mieszka jego zamężna siostra. Zatrzymuje się w podrzędnym hotelu. Za sąsiadów ma osobliwą parę: wyzywającą szansonistkę (Uğur) i jej krewkiego kochanka (Bekira) oraz wyraźnie zaniedbywaną przez oboje głuchoniemą córeczkę Uğur (Çilem). Yusuf opiekuje się Çilem pod nieobecność matki. Z dnia na dzień bohater coraz lepiej poznaje swoich sąsiadów, a także skomplikowaną historię ich związku. Zafascynowany Uğur niebezpiecznie zbliża się również do przestępczego półświatka, wplątując się w sieć intryg i zgubnych namiętności. Wszyscy bohaterowie filmu są zakładnikami własnych pożądań i przesądów, naznaczonymi przez swoją historię. Czy w tym świecie pełnym zepsucia i przemocy znajdzie się miejsce na bezinteresowne uczucia?

Dwie rywalizujące ze sobą organizacje przestępcze chcą zdobyć tajemniczy sztylet, ukryty przez znanego archeologa. Ich plany udaremnić próbuje trójka tureckich agentów i syn archeologa.

Dalecy bliscy to historia Aziza, który przechodzi kryzys egzystencjalny, tęskni za utraconą młodością i jest zwyczajnie nieszczęśliwy — w pracy i w domu opanowanym przez rodzinę jego siostry, która wcale nie zamierza się wynieść. Jego czteroletni związek z dziewczyną też przechodzi kryzys. Aziz chce odzyskać wolność! Szansa wyrwania się z czarnej dziury, w której utknął, pojawia się zupełnie niespodziewanie, jednak jeśli Aziz z niej skorzysta, nie będzie miał już odwrotu, a przy okazji zostanie patologicznym kłamcą.

Historia związku Deniz i Barışa. Odkąd mieli po 20 lat, aż do czasu ich rozwodu, przetrwali wiele niewyobrażalnych zdarzeń.

Od upajającej fantazji po niebezpieczny romans – życie zamożnej mężatki nieodwracalnie rozpada się na kawałki, gdy zatapia się w lekturze nieopublikowanej powieści.

Turecki komandos musi ująć grupę terrorystów ukrywających się w górach.

Reha Erdem niespiesznie snuje opowieść o wiodącym spokojne, skromne życie ojcu i mężu, który mieszka w Stambule i jest właścicielem sklepu z męską odzieżą. Przeciętna egzystencja Selima zostaje zakłócona przypadkowym incydentem, wyjętym prosto z filmów gangsterskich – w taksówce, z której właśnie ktoś wysiadł, bohater znajduje torbę pełną pieniędzy. Torba należy do złodzieja, pewnego nieuczciwego pracownika banku. Staje się ona czymś w rodzaju fatum. Reżyser nie podąża jednak utartym fabularnym śladem, charakterystycznym dla tego rodzaju historii. Jego bohater nie zostanie wplątany w wir kina akcji ze strzelaninami i ucieczkami w roli głównej. Erdem skupia się na obserwacji człowieka, który mierzy się z własnym sumieniem. Bohater, umierając ze strachu przed realnymi i wyimaginowanymi konsekwencjami swojego czynu, ulega licznym pokusom, popychającym go ku ostatecznemu upadkowi.