Mała dziewczynka pomaga choremu mężczyźnie, który jest uczonym i muzykiem. On odwdzięcza się jej uczeniem gry na tradycyjnym chińskim instrumencie strunowym (guqin).
Składanka piosenek, monologów i numerów tanecznych w wykonaniu ulubieńców warszawskiej publiczności lat 30. Film powstał z materiałów, które pierwotnie zawierała zaginiona Parada Warszawy z 1937 roku w reżyserii Konrada Toma, wyprodukowała go wytwórnia Polish-American Film Corporation z Chicago, a opracował na nowo Franciszek Ożga. Napis wstępny na kopii głosi: „Warszawa tonęła w kwiatach. Warszawa bawiła się. Warszawa śpiewała. Oto wspomnienia, które zawsze mile dźwięczą”. Na ekranie możemy podziwiać gwiazdy przedwojennych kabaretów i kina w ich popisowych numerach.
Biograficzna opowieść o największej indywidualności polskiej muzyki rozrywkowej – Czesławie Niemenie. Film pokazuje, przeplatając oczywiście materiał piosenkami i muzyką, jego drogę życiową do największych sukcesów. Lata młodzieńcze to okres spędzony w rodzinnych białoruskich Starych Wasiliszkach. Później, po osiedleniu w Polsce, okres fenomenalnej kariery, bożyszcze polskiej młodzieży, największe przeboje. Pod koniec dwudziestego wieku Niemen zamyka się we własnym studiu, gdzie tworzy głównie muzykę instrumentalną i obrazy.
Krótki dokument z programu „Pierwszy Dokument” z działającego przy Stowarzyszeniu Filmowców Polskich Studia Munka. Doceniony na wielu zagranicznych festiwalach filmowy portret kompozytora Stanisława Radwana. Ten jeden z najwybitniejszych kompozytorów muzyki teatralnej i filmowej w Polsce, pracuje właśnie nad muzyką do spektaklu. Tworząc ją, wykorzystuje realne dźwięki, takie jak: szepty, krzyki, kroki, szmery. Metodę tę rozwija od czasu studiów w Paryżu i uczestnictwie w legendarnej Le Groupe de recherches musicales.
Co inspiruje artystę? Jak przekształca pomysł w gotowe dzieło? Ta seria zgłębia naturę kreatywności poprzez słowa samych artystów, badając ich inspiracje, metody i to, co tak naprawdę oznacza tworzenie sztuki tam, gdzie wcześniej nic nie istniało.
Twórczość artysty paraliżuje tłum, który można uznać za metaforę systemu totalitarnego. Artysta jest przedstawiany jako zakuty w kajdany mężczyzna, któremu tłum uniemożliwia wzbicie się ad astra, czyli do gwiazd.
Autorem dramatu jest Zdzisław Skowroński, który napisał sztukę dla 70-letniego wówczas aktora, Janusza Warneckiego, człowieka schorowanego, u schyłku kariery zawodowej. Przedstawia aktora tułającego się w młodości po prowincjonalnych teatrach, człowieka, który przeżył Pawiak, okupację, poniżenie i wielkie cierpienie. Przeszłość powraca we wspomnieniach młodego aktora, który kreuje postać mistrza sprzed wielu lat. W czasie okupacji przygotowuje się do roli „Makbeta”, wierząc, że zagra wymarzoną rolę po wojnie. Kiedy zjawia się gestapo, zabiera zakładników, zostawiając mistrza, który ma dokumenty księgowego…
Film dokumentalny ukazujący historię pana Fasoli. Poznajemy biografię Rowana Atkinsona od dzieciństwa, przez początki kariery, aż po szczyt popularności. Obraz okraszony jest fragmentami m.in. z seriali Jaś Fasola i Czarna Żmija.