Filmy 1966

Czapka niewidka to wymarzony gadżet chyba dla każdego dziecka; oferuje mnóstwo możliwości płatania psikusów. Animacja Piotra Pawła Lutczyna pokazuje, że czapka niewidka jest też smakowitym kąskiem dla złodziei i rozrabiaków. Bohaterowie filmu – chłopiec i jego sympatyczny pies – przekonują się, że cudowny przedmiot przynosi więcej szkody niż pożytku.

Opowieść o mężczyźnie, który stara się uciec przed niebezpiecznymi cyframi. Jego droga jest jednak daremna.

Akcja tej nie pozbawionej pikanterii obyczajowej opowieści rozgrywa się w końcu XIX. Bohaterami są piękna dama, jej kochanek, stary arystokrata, służąca i tajemniczy mężczyzna w czerni. Dama nudzi się u boku kochanka, starego arystokraty, który już zdążył jej spowszednieć. W jej domu przypadkowo pojawia się mężczyzna w żałobie. Załamany po śmierci żony, nieobecny duchem, pomylił drzwi. Pani postanawia pocieszyć go w nieszczęściu.

Człowiek jest gościem Hotelu EDEN. Może korzystać z jego luksusów w sposób nieograniczony, poza jednym pokojem. Ten właśnie interesuje go najbardziej. Animatorzy ilustrują biblijną historię gustowną wycinanką i komentują w sposób filozoficzny.

Krótki dokument, który przedstawia scenki rodzajowe z podrzędnej knajpki gdzieś w Polsce. Ludzie, przeważnie z niższej warstwy społecznej, piją alkohol, rozmawiają o ojczyźnie i tym, co spotkało ich ostatniego dnia, flirtują ze sobą, tańczą oraz opowiadają dowcipy i anegdoty.

Film jest opowieścią o obowiązku pomszczenia krzywdy rodzinnej, w której można doszukać się podobieństwa do napisanej później przez Garcię Marqueza "Kroniki zapowiedzianej śmierci".

Młody nauczyciel języka angielskiego przyjmuje ofertę udzielania korepetycji rozpieszczonej panience z bogatej rodziny. Dziewczyna niezbyt pali się do lekcji, za to ma skłonności do przekomarzania się z nauczycielem wplątując go w niebezpieczną spiralę miłosnych gierek i narastającej niepewności...

„Film o filmie dla filmu o filmie przy filmie…” – komentarz z offu doskonale podsumowuje komplikacje, jakie stwarza ten krótki metraż. Nic dziwnego: rzeczywistość w dziełach Królikiewicza jest zazwyczaj niespójna, w stanie rozpadu, trwale uszkodzona, boleśnie naznaczona historią. Taki też, fragmentaryczny, pokawałkowany i chaotyczny jest obraz „Każdemu to, czego wcale mu nie trzeba”. Historia powraca w nim bezustannie i bywa, że towarzyszy jest nerwowy, głośny śmiech. Kryzys moralny i kulturowy jest wyraźnie wyczuwalny. Można go zaobserwować nawet… nad basenem.

Borowczyk uważał Rozalię za swój najbardziej udany film. Jest to wywiedziona z noweli Guya de Maupassanta historia młodej służącej, która zabija swoje dzieci i zakopuje ich ciała w ogrodzie. Uzupełnieniem głęboko poruszającej gry aktorskiej Ligii Borowczyk są animowane przedmioty, użyte przez reżysera po raz kolejny jako narzędzia narracyjne. Ujęcia wypełnione światłocieniem nadają obrazowi nierzeczywisty wymiar, przywodząc na myśl monologi Becketta lub Głowę do wycierania Davida Lyncha.

Krótki filmik edukacyjny, który ma za zadanie uświadomić widzom, że niedopałki papierosów zaśmiecają chodniki i mogą spowodować pożar oraz poważne zniszczenia. W serii krótkich scenek widzimy drogę papierosa z taśmy produkcyjnej aż do niedopałka wyrzuconego przypadkowo na suchą trawę bądź ulicę.