Filmy krzyk

Prawdziwa historia rodu Borgiów jest europejską wersją losów słynnej hiszpańskiej rodziny, która dała światu dwóch papieży i świętego, będąc jednocześnie utożsamianą z najbardziej ponurym rozdziałem w historii Kościoła katolickiego.

Renee Morgan (Noomi Rapace) po rozwodzie samotnie wychowuje dwunastoletniego syna Eryka. Postanawia trochę odpocząć i wyjechać na relaksujący wypad do spa. Niestety, podczas podróży pada ofiarą brutalnego porwania. Skuta i zakneblowana trafia do tajemniczej placówki. Porywaczy interesuje jej dokumentacja medyczna oraz jej największy lęk – pająki. Renee, by przeżyć i wrócić do syna, będzie musiała szybko znaleźć sposób na oswobodzenie się i ucieczkę z laboratorium.

W centrum akcji znajdują się handlarze dziełami sztuki, Theo van Gogh i jego brat Vincent, uparty malarz. Theo pomaga swemu bratu finansowo, jeszcze bardziej jednak dodawaniem otuchy, głęboko bowiem wierzy w talent Vincenta. Na geniuszu artysty jednak w jego czasach się nie poznano.

Tuż przed śmiercią malarz Jean-Baptiste Emmerich zapowiada, że "ci, którzy go kochają, wsiądą do pociągu". Następnie umiera. Do pociągu na cmentarz Limoges wsiadają wszyscy jego przyjaciele, ci prawdziwi i fałszywi, spadkobiercy z prawego i nieprawego łoża, bliższa i dalsza rodzina - niektóre rodziny spotykają się wyłącznie na pogrzebach.

Kilkoro przyjaciół postanawia spędzić czas nad jeziorem Hollow. Już pierwszego dnia mają tam miejsce niewytłumaczalne zdarzenia.

Trzecia Rzesza pragnie rządzić światem, potrzebni do tego czyści Aryjczycy są ''produkowani'' w żeńskim obozie jenieckim, kierowanym przez sadystyczny duet, komendanta i panią doktor. Więźniarki są zmuszane do kopulacji z wybranymi do tego eksperymentu niemieckimi żołnierzami czystej krwi aryjskiej.

Carol Hammond (Florinda Bolkan) ma niepokojące sny. Szczególnie jeden jest makabryczny. Zabija w nim swoją sąsiadkę i równocześnie jej wyimaginowaną kochankę Julię Durer (Anita Strindberg). Jej psychoanalityk jest bardzo zadowolony. Twierdzi, że jej sny przedstawiają jej ambiwalentny stosunek do Julii. Gardzi jej rozerotyzowanym życiem, a równocześnie pragnie takiego życia. Scena morderstwa jest ostatecznym zerwaniem z tymi pragnieniami. Problemem jest fakt, że na drugi dzień Julia naprawdę zostaje zabita, a jej rany są dokładnie takie same jak w jej śnie.

Na letnim obozie dochodzi do okrutnego morderstwa. Mija pięć lat, na miejscu obozu obecnie znajduje się szkoła dla dziewcząt. Pewnego dnia trafia tam młoda Angela. Wraz z jej pojawieniem się, dochodzi do serii morderstw.

Jest sam środek zimy. Do małej miejscowości trafia tajemniczy przybysz, który obdarzony jest mocą leczenia i ratowania życia. Choć mieszkańcy doceniają jego talent i z uwagą słuchają osobliwych przemówień o miłości i Bogu, wkrótce orientują się, że obcy jest wyjątkowo aspołeczny i nie do końca spełnia ich rosnące oczekiwania. Bohater nawiązuje jednak intensywny kontakt z dwoma kobietami i chłopcem. Kars jawi się tu jako miasto apokaliptyczne, rządzone przez armię, zasypane śniegiem, przesiąknięte chorobą, fatalizmem i śmiercią (niech za przykład posłużą choćby często powtarzane sceny w rzeźni). W tle ciągle trwają manewry wojskowe. Odgłosy wybuchów i strzałów składają się na bardzo oryginalny i wszechogarniający pejzaż dźwiękowy. W obrazie widać analogie do Dürera i Tarra. Erdem często dynamizuje akcję długimi jazdami na Steadicamie, które dopełniają szaleństwa.

Po wypadku samochodowym dwoje ludzi budzi się w pobliżu starego cmentarza i widzi odbywające się tam właśnie rytuały. Zafascynowani podchodzą bliżej oglądając półnagie kobiety, tańczące przed władcą ciemności. W trakcie widowiska para zostaje złapana przez wilkołaka i mumię, by stać się główna atrakcją makabrycznej nocy.