Filmy Iran

Trwa walka o władzę w odizolowanej wiosce. Dwie rodziny były wrogami od tak dawna, że nawet nie pamiętają dlaczego. Jedyna nadzieja na pokój między zwaśnionymi rodzinami ginie, gdy zrywa się aranżowane porozumienie małżeńskie. Kilka dni później pan młody Karamat (Ali Sarkhani) wraca z nowym minibusem. Jednak panna młoda Mehrbanou (Roya Nonahali) postanawia zrobić to samo, gdy wybucha zacięta rywalizacja o pasażerów.

Szyby naftowe na południu są zagrożone pożarem, i amerykańscy eksperci proszą o cysterny. Potrzebują nitrogliceryny do ugaszenia pożaru, którą trzeba przetransportować na południe. Kilku kierowców jest testowanych, aby przywieźć dwa samochody ciężarowe z nitrogliceryną do remizy strażackiej.

Djomeh to młody Afgańczyk, który przybył do Iranu z powodu problemów rodzinnych. Pracując jako mleczarz, spotyka się z dyskryminacją ze strony irańskich mieszkańców wioski i pogardą ze strony Habiba, Afgańczyka, któremu Djomeh ufał. Jedyną osobą, która okazuje mu współczucie, jest jego pracodawca, którego Djomeh prosi o wstawiennictwo za nim, prosząc wieśniaczkę o rękę.

Jafarowi Panahiemu zabroniono kręcić filmy. Został aresztowany razem z Mohammadem Rassoulofem w marcu 2010, w związku z podejrzeniem o nakręcenie filmu, który jest wrogi rządowi. Skazano ich na sześć lat więzienia, wydano zakaz kręcenia filmów i opuszczania kraju przez dwadzieścia lat. Obaj złożyli apelacje od wyroku. Dokument opowiada o czekaniu na wyrok, jednocześnie tworząc obraz sytuacji, w której znalazło się kino irańskie. Jest dziennikiem i aktem oporu. Na premierę na festiwal w Cannes dotarł nieoficjalnie wraz z innym irańskim filmem. - Organizatorzy Warszawskiego Festiwalu Filmowego, podobnie jak wiele innych festiwali filmowych na świecie, wystosowali specjalne zaproszenie do wybitnego irańskiego reżysera, przebywającego w areszcie domowym Jafara Panahi, z prośbą o przyjęcie funkcji Przewodniczącego Konkursu Międzynarodowego. Niestety pan Panahi nie może obecnie opuszczać Teheranu, mamy jednak ciągle nadzieję, że będzie mógł przyjechać w październiku do Warszawy. Podczas festiwalu odbędzie się specjalny pokaz niezwykłego filmu, zrealizowanego przez Jafara Panahi i jego przyjaciela, dokumentalistę Mojtabę Mirtahmasba. Nakręcony kamerą video jeden dzień z życia szykanowanego filmowca, oczekującego na werdykt sądu, został skopiowany na pendrive'a i przemycony z Iranu do Europy. Zatytułowany "This is not a film" jest poruszającym zapisem 'prozaicznej rzeczywistości' jak wyraził się reżyser, który napisał również scenariusz i zmontował film.

Reżyser tego filmu dzieli się z nami swoim prywatnym spojrzeniem na świat kina. Jego opowieść jest osobista i przedstawia jego własne poglądy. Film składa się z kilku części i przedstawiają one różne kwestie sztuki filmowej.

Trójka przyjaciół właśnie wyszła z więzienia. Obiecują sobie, że już nigdy więcej nie będą popełniać przestępstw. Jednak wszyscy trzej w tajemnicy przed sobą planują taki sam napad.

Amir (Amirhossein Fathi) został niedawno deportowany z Francji. Wraca do życia z rodziną w Iranie. Bezrobotny i bezczynny, musi pozostać w domu ojca. W solidarności z ojcem zostaje zamieszany w przestępstwo i będzie musiał przemycać obce waluty na czarnym rynku. Ale poczucie winy go gryzie...

Obserwujemy ponad tuzin postaci mijających się w trakcie rodzinnego oczekiwania na zaślubiny najmłodszej z córek. Każdy z domowników ma coś do ukrycia, a jednocześnie wszyscy starają się stworzyć jak najbardziej uroczystą atmosferę. Niestety, tytułowa kostka cukru zamiast słodyczy przyniesie wszystkim niespodziewaną gorycz…

Dramat, którego bohaterem jest skryty i małomówny 13-latek Bemani. Jego rodzice są w separacji. Kompletny brak porozumienia między nimi zmierza nieuchronnie w stronę rozwodu. Dla wrażliwego chłopaka to ciężkie doświadczenie. Do tego jeszcze jest prześladowany w szkole. Pewnego dnia, kiedy do muru przypiera go jeden z oprawców, ratuje go dwóch starszych chłopaków. Okazuje się, że są członkami grupy dokonującej drobnych przestępstw, a ich szefem jest piękna dziewczyna, Sami. To ona w końcu zdecyduje o przyjęciu Bemaniego do swojego gangu. Chłopak wie, że ta znajomość może się źle skończyć. Ale jego świat właśnie się rozpada, więc nowe miejsce i nowi "przyjaciele" są dla niego jak zbawienie.