Filmy RFN

Losy neapolitańskiej biedoty mieszkającej w nędznej dzielnicy portowej w latach 1942–1947.

Film opowiada o grupie dziewcząt w ekskluzywnej niemieckiej szkole z internatem. Po drugiej stronie jeziora znajduje się ekskluzywna szkoła z internatem dla chłopców...

Velia, Maria, Sandra oraz Roberto to rodzeństwo, stracili właśnie rodziców, ale nadal trzymają się razem i pomagają sobie nawzajem. Velia jest najstarsza z nich, jest naukowcem na uniwersytecie i stara się pozostałym matkować. Maria jest już mężatką, ale niezbyt szczęśliwą. Roberto, pomimo talentu muzycznego, jest bankowcem. Jedyna szczęśliwa wśród nich to najmłodsza Sandra...

W filmie są ukazane wady i trudności życia wojskowego. Paolo Passeri jest absolwentem uczelni, trochę rozpieszczonym, który bierze udział w programie szkolenia oficerskiego prowadzonego przez służbistę, kapitana Asciutto. Stopniowo przyzwyczaja się do wojskowego myślenia. Gdy żona kapitana zaczyna z nim flirtować, nie zgłasza tego nikomu...

W jednym z państw afrykańskich, młody i bogaty młodzieniec zostaje oskarżony, a zaraz potem skazany na wieloletnie więzienie, za zabójstwo swojej przyjaciółki. Jego ojciec, wpływowy biznesmen, nie widząc innej możliwości uratowania syna, przystaje na propozycję szalonego dziennikarza Boba, który obiecuje - naturalnie za odpowiednim wynagrodzeniem - uwolnić skazanego.

Podczas podróży do kurortu w Tunezji, magik i jasnowidz profesor Vestar (Gert Fröbe) zaprzyjaźnia się z milionerem Edouardem Vangardem (Jean Rochefort) i proponuje mu przejażdżkę jego samochodem. Vestar wyjawia Edouardowi, że miał widzenie, w którym na pustyni zostanie zamordowana kobieta. Tymczasem tunezyjski architekt i inżynier Sadry Fahres (Franco Nero), który ma problemy w relacjach ze swoją rozpieszczoną żoną Sylvią (Stefania Sandrelli), udaje się z nią, aby odwiedzić chorą teściową. Po drodze spotyka swoją byłą kochankę Martine (Gila von Weitershausen). Wspólna podróż na nowo rozpala ich dawną namiętność. Znudzony Edouard obserwując zachowanie trójki kochanków postanawia pomóc w urzeczywistnieniu się wizji profesor Vestara, intrygując, aby wymusić dokonanie morderstwa.

W 1944 roku, w dniu przybycia niemieckich żołnierzy, mała wioska Saint-Laurent pogrążyła się w chaosie. Ich odwrót został przerwany przez zniszczenie mostu. Zostali powitani jak bohaterowie dzięki nieporozumieniu ze strony księdza, który, ślepy jak nietoperz, pomylił ich z Amerykanami. Mieszkańcy wioski starali się wszelkimi możliwymi sposobami ukryć przed okupantami swoje bydło i warzywa. W wyniku żartu spłatanego przez wiejskie dzieci zginął niemiecki żołnierz. Niemcy zagrozili, że zabiją wszystkich mężczyzn we wsi, jeśli sprawca się nie przyzna. Mieszkańcy wioski naciskali następnie na listonosza, Grégoire'a, „cudzoziemca” z Paryża, aby się poddał, i aby osiągnąć swój cel, postanowili ulec każdemu jego kaprysowi. Zgodził się, ale dopiero po tym, jak potajemnie przekonał niemieckiego komendanta, by zapomniał o całej sprawie…

Włoski hrabia, który właśnie zbankrutował, popełnia samobójstwo. Jeden z jego wierzycieli, Domenico, przejmuje jego willę, ale pozwala Angeli, wdowie po zmarłym, i jej córce oraz pokojówce nadal tam mieszkać. Domenico może i jest bogaty, ale tak naprawdę wciąż jest nieokrzesanym wieśniakiem. Mimo to oszalałe na punkcie seksu kobiety próbują uwieść jego oraz jego nieśmiałego i małoletniego syna.

W 1982 roku, w setną rocznicę premiery "Parsifala" Ryszarda Wagnera, Syberberg sfilmował ostatnią operę niemieckiego kompozytora. Głównym "rekwizytem" w Syberbergowskiej inscenizacji jest gigantycznych rozmiarów maska pośmiertna samego Wagnera, która pojawia się najczęściej w tle, jako projekcja towarzysząca poszczególnym scenom opery. Młody Parsifal, który pragnie uzdrowić rycerską wspólnotę zamku Monsalvat i jej przywódcę Amfortasa – opiekuna Graala – musi odzyskać świętą włócznię. Powodzeniu jego misji zagrażają m.in. ponętne kobiety-kwiaty, kusząca mężczyzn Kundry i "upadły, wykastrowany anioł" Klingsor. W filmowej wersji Parsifala reżyser odwołuje się do swoich wcześniejszych dzieł. Zachowuje klasyczną, trójaktową strukturę opery, eksperymentując z postaciami i estetyką. Heros – nadzieja zakonu – występuje tutaj raz jako mężczyzna, raz jako kobieta, a sceneria Monsalvat dzięki zdjęciom dokumentalnym przypomina powojenne zgliszcza.