Film ten opowiada fikcyjną historię związku słynnej emigrantki Gertrudy Stein (w tej roli Linda Bassett) i jej partnerki Alice B. Toklas (Linda Hunt). Gdy Gertruda ma być bliska śmierci, Alice nie jest tego świadoma i zaczyna podejrzewać, że coś jest nie tak. Starając się dać Gertrudzie przestrzeń, Alice wkrótce dowiaduje się, że jej partnerka nie umiera, a cała historia o śmiertelnej chorobie była kłamstwem. Alice czuje się zdradzona, ale mimo napięć, obie kobiety kontynuują wspólne życie, dzieląc codzienne rytuały i pracując nad dziełem Stein. W tle pojawiają się ich przyjaciele - Picasso (Adolfo Vargas), Hemingway (Bruce McGill) i Apollinaire (Jacques Boudet). Spotykają również młodego amerykańskiego autostopowicza (Andrew McCarthy), który zmierza na wojnę domową w Hiszpanii, a także spędzają dni ciesząc się życiem w malowniczej Francji.
Clint Harrison to rewolwerowiec, który od lat ukrywa się przed mściwymi wrogami. Teraz powraca do rodzinnego miasta i odkrywa, że jego rodzina przeniosła się w inne miejsce, aby uciec od swojej złej reputacji. Szukając rodziny trafia w sam środek wojny pomiędzy skromnym rolnikiem, a bogatym farmerem, który chce siłą przejąć ziemię biedaka. Choć Clint obiecał, że już nigdy nie użyje broni okoliczności zmuszają go do złamania przyrzeczenia i stanąć w obronie rolnika.
Jak się uczymy? Co wiemy? Patricia (Juliet Berto) i Émile (Jean-Pierre Léaud), spotykają się w studio dźwiękowym, aby omówić naukę i drogę do rewolucji. Sceny buntu studenckiego w Paryżu, wojny w Wietnamie i innych wydarzeń z końca lat 60. wraz z plakatami, zdjęciami i rysunkami są tłem dla ich słów. Oprócz rozważań dwóch postaci, przedstawiona jest ścieżka dźwiękowa zawierająca narrację, muzykę, klipy informacyjne i hałas. Efektem jest montaż, medytacja, refleksja nad pomysłami oraz sposób mieszania słów i obrazów.
Film oparty na komedii "Arms and the Man" Georga Bernarda Shawa, jest parodią źle rozumianego bohaterstwa. Szwajcarski kapitan Bluntschli walczy jako najemnik w wojnie między Bułgarią i Serbią. W czasie jednego ze starć okazuje się, że otrzymał złą amunicję do działa i musi salwować się ucieczką. Przebrany w mundur strony przeciwnej kontynuuje walkę w niecodzienny sposób, tj. poprzez adorowanie narzeczonej wroga.
Historia rozgrywa się w jednym miejscu, na odcinku rzymskiej autostrady. Od kilkudziesięciu godzin setki samochodów utknęło w olbrzymim korku. Kierowcy i pasażerowie początkowo nie zdają sobie sprawy co ich czeka. Ich spokój i nadzieja na rychłe dotarcie do celu, wkrótce przerodzi się prawdziwy horror na drodze i nie tylko…
Agent CIA zostaje zamordowany w Rzymie przez nieznane osoby w chwili, gdy ma zdemaskować "kreta" dostarczającego informacje wrogowi. Następnie CIA wysyła Nicka Collinsa oraz Jerry'ego Landa, aby schwytali zdrajcę i zdobyli ważny mikrofilm z tajnymi planami budowy nowo opracowanego silnika jonowego. Śledztwo prowadzi ich do Rzymu, Madrytu i Bejrutu, gdzie zmuszeni są walczyć z organizacją gangsterską, która nie stroni od brutalności.
Między utalentowanym kompozytorem Richardem Wagnerem a znacznie młodszą Cosimą von Bülow wybucha namiętny i zakazany romans – arystokratka jest już mężatką i matką czwórki dzieci. Wbrew wszelkim konwenansom, para publicznie wyznaje sobie miłość – łamiąc przy tym tabu towarzyskie.
Najbardziej znanym i zarazem najbardziej kontrowersyjnym utworem Syberberga jest Hitler - film z Niemiec, który w 1978 roku został pokazany na festiwalu w Cannes w sekcji Un Certain Regard. Druga część "trylogii niemieckiej" to dzieło monumentalne. Film, podobnie jak "Pierścień Nibelunga" Ryszarda Wagnera, został podzielony na cztery części. Każdą z nich opatrzono innym tytułem: Graal, Niemieckie marzenie, Koniec zimowej baśni, My dzieci piekła. Postać Hitlera w filmie Syberberga jawi się jako zbiorowa volkistowska projekcja, w której realizowały się ukryte pragnienia podboju, dominacji i masowego spektaklu narodowego. Reżyser, tworząc monumentalną narrację o nazistowskim dyktatorze, korzysta z historycznych symboli i cytatów kulturowych, eksploatuje archiwalia. Jednocześnie obok żywych aktorów wykorzystuje m.in. teatr lalkowy, operową scenografię i wielokrotne projekcje.