Filmy dżuma

Do jednego z klasztorów przybywa grupka najemników wysłanych przez biskupa do sprawdzenia jednej z okolicznych wiosek, której mieszkańcy odwrócili się od Boga i są wolni od szerzącej się po kraju zarazy. Jeden z mnichów chcąc im pomóc i przy okazji zrealizować swoje plany, wyrusza z nimi jako przewodnik.

W średniowieczu książę Edmund Czarna Żmija nieustannie stara się przejąć koronę należącą do jego ojca i brata.

Rycerz Antonius Block i jego giermek Jöns powracają z wyprawy krzyżowej. Podróżują przez ziemie zniszczone szalejącą zarazą, obserwują okrutne gwałty i pochody biczowników, spotykają przerażoną dziewczynę skazaną na śmierć za czary i rodzinę kuglarzy, która stanowi jedyną oazę szczęścia w tym straszliwym świecie. Block traktuje podróż jako drogę do poznania prawd ostatecznych. Ponieważ życie naokoło wydaje się pozbawione sensu, a Bóg milczy, rycerz gotów jest zapytać Śmierci. Ta decyduje się podjąć jego wyzwanie i zagrać z nim w szachy, na jednej szali kładąc tajemnicę wszechrzeczy, na drugiej - jego życie.

Akcja "Świata bez końca" zaczyna się 200 lat po wydarzeniach z "Filarów Ziemi", w roku 1327. Na tle barwnej panoramy średniowiecza, w okresie wielkich przemian i dziesiątkującej społeczeństwo zarazy, toczy się epicka opowieść o walce o władzę, pieniądze i wpływy. O tajemnicach i zbrodniach, o nauce burzącej fundamenty wiary. Historia, w której ludzkie emocje - miłość, nienawiść, pragnienie zemsty - odgrywają wiodącą rolę.

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci.

W niedalekim sąsiedztwie miasteczka w Nowym Meksyku rozbija się wojskowy satelita, który zbierał próbki z atmosfery. W niedługim czasie wszyscy z miasteczka umierają z wyjątkiem jednego niemowlęcia i starego alkoholika. Tajemniczy wirus zaczyna rozprzestrzeniać się w zastraszającym tempie. Naukowcy walczą z czasem, aby go unieszkodliwić.

Kazimierz Wielki ma świadomość, że jest ostatnim królem Polski z dynastii Piastów. Powraca ranny z polowania i rozmyśla o tym, jakim był władcą. Wspomina małżeństwo z Aldoną, bitwę pod Płowcami, walkę o władzę.

Tajemnicza plaga zwana "Czerwoną śmiercią", szerzy się po kontynencie dziesiątkując ludność. Chcąc przeczekać zarazę książę Prospero, zamyka się w zamku wraz z całą szlachtą i najpiękniejszymi wieśniaczkami. Żyjąc uciechami i coraz większą deprawacją nie obchodzi ich co stanie się z wieśniakami. Pewnego dnia do zamku przybywa dawny przyjaciel księcia a wraz z nim zaraz, której wszyscy tak się lękają.

Ekranizacja powieści Alberta Camusa. Dżuma rozgrywa się w Oranie podczas epidemii. W walce z dżumą rodzi się solidarność łącząca ludzi o często przeciwstawnych poglądach.

Czy wielka epidemia dżumy, która w XIV wieku uśmierciła ponad 150 milionów ludzi jest nadal dla nas groźna?