Etiuda

STS 58 (1959) to etiuda dokumentalna poświęcona Studenckiemu Teatrowi Satyryków, do którego Agnieszka Osiecka dołączyła już na początku jego istnienia, w 1954 roku, szybko stając się jednym z głównych dostarczycieli piosenek dla legendarnego kabaretu. Ten krótki film dokumentuje próby członków STS-u, zawiera także unikalny zapis fragmentu jednej ze słynnych „rewii satyrycznych” Teatru. W etiudzie pojawiają się twórcy kabaretu: autorzy tekstów, aktorzy i reżyserzy, m.in. Andrzej Jarecki, Krystyna Sienkiewicz, Jerzy Markuszewski, sama Agnieszka Osiecka, Andrzej Drawicz, Wojciech Solarz, Marek Lusztig i Elżbieta Czyżewska, która interpretuje tu jedną z niezapomnianych piosenek Osieckiej – „Kochanków z ulicy Kamiennej”. Ich głosy z offu przybliżają widzom kolejne etapy powstawania STS-owskiego przedstawienia, które ostatecznie tuż przed premierą zostaje zablokowane przez cenzurę, udowadniającą w ten sposób, że okres popaździernikowej odwilży definitywnie dobiegł końca.

Julia to samotna siedmiolatka, która stara się jak najlepiej przygotować do pierwszej komunii świętej. Wszystko zmienia się, gdy któregoś dnia słyszy przypowieść o pasterzu i zagubionej owcy, z której wynika, że Pan Bóg woli grzeszników.

Mężczyzna morduje w pensjonacie nad morzem kilkoro wczasowiczów. Wkrótce ofiary ożywają.

Mów do mnie to intymny dziennik przedstawiający kilkumiesięczną przyjaźń reżyserki z 21-letnim Krzysztofem, uzależnionym od marihuany mieszkańcem ośrodka Monaru w Warszawie. Czy stale obecna przy nim reżyserka może być tylko niebiorącym za nic odpowiedzialności obserwatorem? Marta Prus staje się bliskim przyjacielem, który usiłuje pomóc Krzysztofowi.

Marcin jest niewidomym kibicem i masażystą w piłkarskim klubie. Choć może jeździć z piłkarzami, to nie wyobraża sobie innego sposobu dotarcia na mecze Widzewa niż z kibicami. Sam mierząc się z życiem, wychowuje 4-letniego Henia. Zabiera go na stadion, pokazuje swoją pracę i świat kibiców Widzewa. Henio ma słaby wzrok i podobnie jak ojciec może przestać widzieć. Ojciec przygotowuje go do dorosłego życia.

Vakha i Magomed to ojciec i syn, którzy uciekli z Czeczenii i przebywają w Polsce jako uchodźcy. Film opowiada o ich niezwykłej, pełnej miłości i przyjaźni relacji, dającej im siłę do walki z przeciwnościami losu.

Młody, zorientowany na błyskawiczną karierę polityk w drodze do studia radiowego potrąca człowieka. Ten umiera. Pierwsza nieprzemyślana decyzja staje się początkiem lawiny zdarzeń, nad którymi bohatera traci kontrolę. Koszmar, który rodzi się w jego głowie, wydaje się jednak możliwy do opanowania. Film jest historią o wszechobecności sumienia.

Film o pisarzu, który wybiera się w podróż sentymentalną do swojego rodzinnego miasteczka. Wspomnienia i rzeczywistość zaczynają się ze sobą mieszać: co jest przeszłością, a co realnym wydarzeniem?

Słowa George’a Orwella "normalność nie jest kwestią statystyki" w pełni oddają zamysł fabularny filmu. Daniel, który właśnie wyszedł z więzienia, próbuje na nowo ułożyć sobie życie. Nie jest to proste - musi opiekować się matką alkoholiczką i znaleźć pracę. Może przynajmniej nowa znajomość z poznaną ratowniczką medyczną przyniesie trochę szczęścia? Ludzie Normalni to ludzie z własnymi tajemnicami i słabościami. Ale też marzeniami na lepszą "normalność". Czy uda im się je wspólnie zrealizować?

Etiuda filmowa opowiadająca krótką historię o ludziach, którzy mieszkają w starej kamienicy. Codziennie lokatorzy mijają się na korytarzu klatki schodowej. Mieszka tu trzydziestoletnia Margeritta, samotna matka wychowująca synka. Inni lokatorzy to Ala mieszkająca z wujkiem i kotem oraz malarz. Pewnego dnia Margeritta postanowiła przespać się z malarzem, zostawia więc synka na noc u Ali…