W 1995 roku seryjny morderca brutalnie zabija pięć osób. Śledztwo w sprawie prowadzi młody policjant Wataru Makimura. Pomimo wielu prób, nie udaje się schwytać mordercy, a sprawa zostaje zamknięta. 22 lata później ukazuje się książka „Jestem mordercą”, w której autor – Masato Sonezaki – ze szczegółami opisuje zbrodnię sprzed lat.
W filmie Robina Campillo euforia spotyka rozpacz, a przyspieszone bicie serca przypomina tykanie odliczającego czas zegara. Bo o wyścig z czasem tu chodzi. Są wczesne lata 90., epidemia AIDS we Francji zbiera żniwo przy cichej zgodzie rządu i koncernów farmaceutycznych. Zmowę milczenia wokół choroby akcjami, marszami, happeningami starają się przerwać aktywiści z paryskiego ACT UP. „120 uderzeń serca” to pełen pasji i furii portret młodości, spotykającej śmierć, rasowe rozdyskutowane kino polityczne i poruszająca love story. To także zbiorowy portret pokolenia – chyba ostatniego – które tak namiętnie wierzyło w możliwość zmiany i w to, że politykę trzeba uprawiać na ulicach.
Historia filmu rozpoczyna się tuż przed zakończeniem I Wojny Światowej, w listopadzie 1918 roku. Kilka dni przed zawieszeniem broni Edward Péricourt, niegdyś wzięty artysta, ratuje życie skromnego urzędnika Alberta Maillarda. Obaj mężczyźni wcześniej nie mieli ze sobą nic wspólnego poza wojną, jednak bezsensowny rozkaz ataku wydany przez porucznika Pradelle’a na zawsze splata ich losy w węzeł nieszczęścia. Jako weterani, Edward i Albert szybko pojmują, że dla powojennej Francji są tylko kłopotem. O wiele cenniejsi okazują się ci, którzy zginęli, nie takie ludzkie wraki, którym wojna zabrała wszystko. I kiedy wydaje się, że obaj mężczyźni są już straceni dla świata, a triumfatorem będzie Pradelle, który ma zamiar zbić fortunę na zwłokach ofiar wojennych, w przyjaciołach odzywa się duch walki o sprawiedliwość. Zemsta będzie słodka – a do tego pomoże upamiętnić prawdziwych bohaterów narodu...
Współczesny Wiedeń. Młoda kobieta jest świadkiem jednego z okrutnych rytualnych morderstw. Seryjny zabójca kobiet postanawia zlikwidować niewygodnego świadka i rusza za nią w pościg, zamieniając życie kobiety w piekło. Bohaterka jednak nie będzie jego kolejną ofiarą, silna i zdeterminowana, żądna zemsty, odwdzięcza się oprawcy tym samym.
Rysio jest wróblem przygarniętym przez parę bocianów. Kiedy przybrani rodzice migrują do Afryki, bohater, przekonany, że też jest bocianem, wyrusza ich śladem w pełną przygód podróż, korzystając z wszelkich możliwych środków transportu. Towarzyszą mu nowi przyjaciele – ekscentryczna sowa i narcystyczna papuga, która marzy o karierze gwiazdy disco.
Codzienność w domu pełnym dzieci i obowiązków, to nie przelewki. Wiedzą o tym cztery matki, które dzień w dzień toczą walkę z niewyspaniem, brakiem czasu, wiecznym bałaganem i sztucznym uśmiechem, który ma komunikować ludziom, że wciąż "dają radę". Jako że pociechy bohaterek chodzą do tego samego przedszkola, również ich mamy postanawiają poznać się nieco lepiej w trakcie wspólnej kolacji. Początkowo niechętne, ostatecznie zostawiają dzieci pod opieką partnerów i wyruszają na z pozoru niewinne spotkanie. Na miejscu obawy szybko ustępują miejsca szczerym rozmowom i zabawie na całego. Tempo akcji i bicie serc przyspieszy do zawrotnej prędkości, gdy w jednym z barów poznają bezlitośnie przystojnego barmana o imieniu Luke (Adam Levine). Wkrótce okaże się, że na taki wieczór każda z nich czekała całe życie.
Senna Burges (Sharon Stone) jest projektantką mody, ale jej życie dalekie jest od wymarzonego ideału. Mimo, że umawia się z młodszymi mężczyznami – nie może znaleźć właściwego partnera, z którym chciałaby spędzić resztę życia. Nawet pomoc w poznawaniu nowych kandydatów, którą zajmuje się jej najlepsza przyjaciółka nie przynosi oczekiwanego rezultatu. Wszystko się zmienia, gdy w dniu swoich urodzin poznaje przystojnego Adama (Tony Goldwyn). Co prawda nie jest wymarzonym przez bohaterkę sławnym aktorem, ani gwiazdą rocka, ale Senna znajduje w nim coś fascynującego. Kiedy spotkanie dobiega końca, oboje myślą, że już nigdy się nie zobaczą. Nic bardziej mylnego – dokładnie rok później, w dniu kolejnych urodzin Senny – ona i Adam wpadają na siebie ponownie. Czy tym razem im się uda? Życie, podobnie jak urodzinowe prezenty – pełne jest niespodzianek!
Tapirowane włosy, łomot maltretowanych ciał. Pełnia lat 1980 w Los Angeles. Bezrobotna aktorka uparcie trzyma się swych marzeń, decydując się na udział w zapasach kobiet.
Bohaterką filmu jest matka trojga dzieci, uwięziona wraz z rodziną w budynku w Damaszku znajdującym się pod stałą obserwacją snajpera. Zamknięci w klaustrofobicznej przestrzeni niczym w bunkrze, bohaterowie nie mogą opuszczać mieszkania za dnia ani w nocy. Ryzykują nawet wtedy, gdy podchodzą do okien lub głośno rozmawiają. Jak zdobyć jedzenie? Jak przeżyć kolejną dobę? To nie jest wyjątkowa sytuacja, to syryjska codzienność...