Filmy sen

Rodzina Malonów przeprowadza się do jednej z wojskowych baz gdzie Steve, inspektor EPA, ma przeprowadzić śledztwo w sprawie kilku niewyjaśnionych wypadków. Wkrótce jego córka Marti odkrywa, że kolejni mieszkańcy bazy zastępowani są przez kosmiczne klony. Tymczasem inwazja zaczyna się rozszerzać, a obcy stopniowo opanowują bazę i okolicę.

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.

Kaczor Donald ma koszmarny sen, że mieszka w Niemczech poddanych nazistowskiemu reżimowi. Od świtu ulice miasteczka udekorowanego drzewami w kształcie swastyk przemierza orkiestra wojskowa grająca głośno i z przytupem wojskowe marsze. Donald pragnie spać, ale nie dość, że przeszkadza mu donośne rzępolenie zbliżającego się zespołu, to jeszcze specjalny automat musztrujący wyrzuca go z łóżka. Otwiera oczy i co widzi? Na stoliku obok widzi portret Fuhrera oraz statuetkę salutującą w geście „sieg-hail”, następnie zegar z kukułką, która zamiast wyśpiewywać kuranty wyskakuje salutując na baczność, a na podwórku pręży się kogut w pozie oddającego honory wodzowi. Donald próbuje wrócić do łóżka, ale czujna maszyna nakierowuje go do garderoby, gdzie kaczor niechętnie zakłada czarny mundur z czerwoną opaską na przedramieniu, gdzie widnieje na białym tle znak III Rzeszy. Rzucając jednym okiem za okno, jak daleko znajduje się wojskowa czujka, Donald otwiera skrytkę za portretem wodza i wyjmuje amerykańską kawę oraz aromat jaj na bekonie w spray’u, którym spryskuje sobie podniebienie dla kurażu. Szybko umieszcza cenne przedmioty w schowku i mozolnie odpiłowuje kromkę z przydziałowego chleba, który próbuje jeść popijając kawą. Za chwilę automat przypomina o porannym czytaniu biblii, i „Mein Kampf” wjeżdża na stół przerywając kaczorowi konsumpcję. Następnie Donald jest odprowadzony pod eskortą do fabryki amunicji, gdzie obsługuje taśmę z nabojami, na której co jakiś czas pojawiają się portrety fuhrera, któremu musi salutować. W przerwie na ścianie za plecami kaczora pojawia się dekoracja z uroczym górskim widoczkiem. Teraz jest czas na gimnastykę polegającej na ćwiczeniu salutowania. Kaczor wraca do pracy, ale nie nadąża za taśmą, na której pojawiają się naboje coraz większego kalibru, i przeżywa załamanie nerwowe, w którym ma wizje pląsających i śpiewających pocisków. Donald budzi się we własnym łóżku, w piżamce w gwiazdki i paski z amerykańskiej flagi. Portret na stoliku obok przedstawia prezydenta USA, a statuetka prezentuje się w dumnym geście, symbolu amerykańskiej wolności i niepodległości.

Główny bohater budzi się na pustyni, choć ma wrażenie, że był co dopiero w swoim mieszkaniu w Nowym Jorku. Z Pustyni trafia do "Wioski" z której chce wrócić, jak to uważa, do swojego prawdziwego życia.

Adèle Hugo, córka słynnego francuskiego poety - Victora Hugo, zakochuje się obsesyjnie w poruczniku Pinsonie. Uwiódł ją i porzucił. Adèle porzuca rodzinę i rusza śladem ukochanego do Halifaxu, ukrywając się pod nazwiskiem Adèle Lewly. Tam próbuje zmusić Pinsona do małżeństwa - błaga go, szantażuje, okłamuje wszystkich, byle tylko osiągnąć swój cel. Odrzucona, popada w coraz większy obłęd i oderwanie od świata realnego.

Ponad tysiąc lat temu w Arabii młody mężczyzna Nur ed-Din (Franco Merli) kupuje na targu uroczą czarną niewolnicę Zumurrùd (Ines Pellegrini). W rzeczywistości to dziewczyna wybiera sobie nowego pana, ponieważ znajduje w nim coś dobrego i pięknego w porównaniu z innymi nabywcami. Zapłaciwszy za obiad, Nur ed-Din zabiera Zumurrùd do swojego domu, gdzie spędzają razem szczęśliwą i pełną pasji noc. Następnego dnia dziewczyna zaczyna opowiadać swojemu nowemu towarzyszowi pewną historię.

Małżeństwo artystów, Port i Kit, udaje się w bezkresną pustkę pustyni afrykańskiej w poszukiwaniu utraconych w ich związku wartości. Oboje stopniowo zbliżają się do siebie, jednak chory Port umiera na tyfus. Pozostawiona własnemu losowi Kit oddaje się bez większego oporu jednemu z Tuaregów, ale i ten związek nie przynosi jej szczęścia: zostaje przepędzona przez żony Tuarega.

Jubiler Freddy Gale (Jack Nicholson) i jego żona Mary (Anjelica Huston) przeżywają osobistą tragedię, gdy ich siedmioletnia córeczka ginie w wypadku samochodowym spowodowanym przez pijanego kierowcę. Sprawca wypadku John Booth (David Morse) skazany zostaje na kilka lat więzienia. Utrata córki na zawsze zmienia życie Gale'ów. Małżonkowie rozstają się. Freddy odwiedza nieustannie lokale rozrywkowe, zagląda do kieliszka i marzy o zemście. Mija sześć lat. John Booth opuszcza więzienie, mieszka w przyczepie przy domu rodziców. Freddy wreszcie może przystąpić do planowanej zemsty.

Pod koniec szkolenia jeden z żołnierzy opowiada swoim kolegom legendę mającą rzekomo miejsce na wyspie gdzie stacjonują. Na poważnie bierze to tylko jeden z rekrutów, który ginie wkrótce w niewyjaśnionych okolicznościach. Od tej chwili na pozostałych pada blady strach, a przerażająca historyjka o medium i jej zdeformowanym dziecku nabiera realizmu.

Dramat polityczny z wyraźnymi odniesieniami do ówczesnej sytuacji prawno - politycznej we Włoszech. Był przyczyną skandalu i licznych dyskusji w kołach władzy. Groteskowy obraz patologi w świecie policji. Wysoki urzędnik policji popełnia przestępstwa celowo, by udowodnić sobie własną bezkarność. Jego kumple nie przyjmują do wiadomości oczywistych poszlak, ani jego własnych donosów.