Filmy Austria

Młody mnich - Lasko - jest mistrzem tradycyjnych sztuk walki. Mieszka w klasztorze Pugnus Dei, który został założony w okresie wypraw krzyżowych. Wiedzie ascetyczne życie wraz z innymi braćmi zakonu. Zawsze jest gotowy, by pomóc ludziom w potrzebie i walczyć o sprawiedliwość. Żyje według zasady „leczyć, pomagać, bronić”, którą kieruje się w swoich misjach. Chroni niewinnych, przywracając im nadzieję i interweniuje w sytuacjach, w których nikt inny pomóc nie może. Jako jeden z nielicznych nosi na palcu pierścień, jako znak, że nigdy nie działa z powierzchownych powodów, ale tylko z głębokiej motywacji duchowej i moralnej. Lasko nigdy się nie waha, działa bezinteresownie i z determinacją, często narażając swoje zdrowie i życie. Nawet w najbardziej niebezpiecznych sytuacjach, nigdy nie traci zimniej krwi i... poczucia humoru.

Historia koncentruje się wokół bardzo intensywnej, wieloznacznej, wręcz obsesyjnej relacji nastoletniego Pierre’a i jego ciotki, Nadji (Beatrice Dalle). Zdecydowana i bezkompromisowa Nadja, pasjonatka matematyki, odkrywa przed Pierrem fascynujący, niebezpieczny świat intelektualnej bohemy. Pierre nie pozostaje jednak wyłącznie biernym ogniwem w tej relacji. Ta powoli rozwijająca się opowieść krąży wokół wielu problemów - poszukiwania własnej tożsamości, siły i słabości, niezależności oraz jej utraty. Patric Chiha do samego końca podsuwa widzom nowe rozwiązania, zmuszając do skupienia. Jest to film o ciągłej zmianie, niejednoznaczności, dynamice relacji.

Francja, maj 1950 r. Minister spraw zagranicznych Robert Schuman przedstawia projekt utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, której pomysłodawcą jest ekonomista Jean Monnet. Wydarzenie relacjonują europejskie gazety.

Mężczyzna zamieszany w wypadek zostaje znaleziony martwy po latach. Detektywi szybko łączą dwie sprawy, ale główny podejrzany znika bez śladu.

Film w interesujący sposób przedstawia codzienność pracowników Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu. Reżyser Johannes Holzhausen i jego zespół spędzili ponad dwa lata na planie zdjęciowym. Nakręcony w stylu koncentrującym się na bezpośredniej obserwacji – bez komentarzy z offu, bez wywiadów czy oryginalnej ścieżki dźwiękowej – film jest narzędziem ukazania, w jaki sposób można uczynić miejsce odpowiednim do prezentacji różnego rodzaju dzieł sztuki. Od dyrektora zarządzającego po konserwatorów, od dostawców po historyków sztuki – cały zespół pracowników muzeum przypomina skomplikowany łańcuch, w którym każdy trybik jest równie istotny dla sprawnego funkcjonowania całej instytucji.