Etiuda

Wróżka Selena (Izabela Dąbrowska) prowadzi otwartą linię porad telefonicznych. W swoim programie telewizyjnym podpowiada nieznajomym, jak mogą sobie poradzić na życiowych zakrętach. Na podstawie imienia, daty urodzenia i układu kart wypowiada enigmatyczne przepowiednie, z których mimo to można wyciągać daleko idące wnioski. W końcu jednak Selena musi rozważyć granice odpowiedzialności wykonywanej przez siebie pracy.

Filmowy debiut Kamila Polaka to minimalistyczny obraz, w którym można doszukać się wielu politycznych metafor. Animator za pomocą prostego kształtu (koła), czarnego tła oraz kilku dźwięków (krzyku, płaczu, wystrzałów, huku tłuczonego szkła) ukazuje proces tworzenia państwa, kształtowania się porządku społecznego, a także drogę do ruiny. Pięciominutowa produkcja Kamila Polaka jest refleksją nad narodowością oraz polityką.

Drewniany pociąg w trakcie swojej podróży spotyka różne osoby.

„Uwertura” w ironiczny sposób pokazuje proces rekrutacji poborowych. Widzimy wszystkie poszczególne etapy – od szczegółowego badania lekarskiego, na rozmowie z wysoko postawionymi wojskowymi kończąc.

Młody chłopak przychodzi do fotografa. Pozuje do zdjęcia. Potem widzimy jego rodzinę. Na jego twarzy rysuje się upływający czas.

W pewnej wsi panują surowe warunki naturalne. Dla młodego człowieka może to być prawdziwa szkoła przetrwania. Do tego obyczaje oraz kultura. W takim miejscu trzeba się podporządkować, by móc żyć z jednością w naturze.

Szkolna etiuda Pawła Ziemilskiego to unikalnym obraz polskiej prowincji. Zaledwie w kilku brawurowo skomponowanych ujęciach odsłonięte zostaje życie mieszkańców tytułowej wsi. Autor pokazuje świat spychany zazwyczaj na margines, gdzie dominuje marazm i brak komunikacji między ludźmi. Przez ponad kwadrans błądzimy po labiryncie korytarzy i pokoi wiejskich domów, napięcie rośnie, a w naszych głowach rodzi się pytanie: kim są ci ludzie?

Mów do mnie to intymny dziennik przedstawiający kilkumiesięczną przyjaźń reżyserki z 21-letnim Krzysztofem, uzależnionym od marihuany mieszkańcem ośrodka Monaru w Warszawie. Czy stale obecna przy nim reżyserka może być tylko niebiorącym za nic odpowiedzialności obserwatorem? Marta Prus staje się bliskim przyjacielem, który usiłuje pomóc Krzysztofowi.

Film dokumentalny o chwalebnej pracy garncarzy z Iłży dla dobra socjalistycznej Polski. Robotnicy opowiadają o swoich wyrobach i tradycji wytwarzania ceramiki glinianej w tym mieście i konieczności wybudowania domu kultury.

Vakha i jego dziesięcioletni syn Magomed, czeczeńscy emigranci, mieszkają w ośrodku dla uchodźców. Przybyli do Polski po tym, jak starszy brat Magomeda został zamordowany. Dokument pokazuje ich codzienne starania o normalne życie, z dala od zgiełku ośrodka i od wspomnień straszliwej przeszłości. Wspólne spacery i posiłki oraz czas spędzany na nauce sztuk walki mają zapewnić Magomedowi namiastkę dzieciństwa, którego nie mógłby doświadczyć w rodzinnym kraju.