Po wojnie w Algierze do domu wracają wysłani tam francuscy żołnierze. Jeden z nich Dino Barran nie mając pieniędzy, ani miejsca gdzie mógł by się udać zgadza się na włamanie do pilnie strzeżonego skarbca, gdzie ma umieścić akcje o sporej wartości. Jego misterny plan komplikuje się, gdy w okolicy pojawia się dawny znajomy z wojska Franz Propp.
Najdroższy film w dziejach rosyjskiej kinematografii. Ponad 7-godzinna epopeja wojenna, zrealizowana z niespotykanym rozmachem. Wielka Wojna Ojczyźniana pokazana została z uderzającym realizmem i dbałością o szczegóły, a sceny ostatecznego triumfu wojsk radzieckich nad III Rzeszą, czyli upadek Berlina, uznane są do dziś za jedne z najlepszych w historii kina. Unikalne materiały dokumentalne z archiwów radzieckich w połączeniu z fragmentami kronik filmowych koproducenta epopei NRD – i niemal nieograniczonym budżetem sprawiają, że efekt końcowy nie ma sobie równych. Na uwagę zasługuje międzynarodowa obsada, w tym udział wybitnych polskich aktorów Jana Englerta, Barbary Brylskiej, Daniela Olbrychskiego, Franciszka Pieczki.
Pogubiony życiowo reżyser Giovanni próbuje ukończyć swój najambitniejszy projekt od lat - cyrkowy film historyczny. Na drodze napotyka się jednak na wciąż nowe przeszkody - oszukującego producenta, córkę związaną z dużo starszym mężczyzną, kłótnie i romanse wśród aktorów, czy oczekiwania Netflixa.
Rzym, rok 1983. Po skończonej lekcji muzyki 15-letnia Emanuela Orlandi znika bez śladu, a jej zaginięcie wplątuje Watykan w nierozwikłaną od dziesiątek lat tajemnicę.
Mario i Lino są przyjaciółmi od dziecka i każdą wolną chwilę spędzają razem na snuciu się po słonecznym Neapolu. I tylko Lino wie, że potajemnie kocha się w swoim przyjacielu. Wszystko zmienia się, kiedy jego młodsza siostra zaczyna czynić cuda.
Życie obu chłopaków przewraca się do góry nogami. Możliwym staje się to, co dotąd było nie do wyobrażenia: otwierają się drzwi do nowego, lepszego świata. Nie ma jednak pewności, że ich relacja przetrwa tę rewolucję.
Tony Maréchal (Jean-Paul Belmondo) jest zawodowym uwodzicielem. Mając uwiedzione, niezliczone kobiety, głosi, że nie ma takiej, która może oprzeć się jego urokowi. Aby udowodnić to musi wykazać się w trudnym wyzwaniu: uwieść baronową Minnę von Strasshofer (Nadja Tiller).
Mondo Cane można by tłumaczyć jako "Pieskie Życie". Z tym związkiem frazeologicznym kojarzy się zazwyczaj szarówa, pustka w portfelu i nieprzejednany wykidajło w gospodzie. Taki był słodko-gorzki film Charliego Chaplina pod tym właśnie tytułem. Trudno o większe nieporozumienie. Mondo Cane opowiada o życiu skundlonym, atawistycznym, sprowadzonym to najniższych instynktów – chuci, głodu i chęci przeżycia. Nakręcony w 1962 roku film, wprowadzony na ekrany jako dokument etnograficzny, to w istocie najczystsze kino eksploatacji. Wątpliwości cenzury budziły przede wszystkim sceny bezwzględnego uboju dziesiątek zwierząt, które w spazmach dogorywają na ekranie, oraz zarejestrowana w trakcie encierro – gonitwy byków i ludzi w Pampelunie – śmierć człowieka. Ironii całemu przedsięwzięciu dodaje jaskrawa kolorystyka, wynikająca z zastosowania w filmie Technicoloru.
Co się dzieje, gdy dotychczasowy porządek rzeczy zostaje zakłócony i dzieci, które były pod opieką troskliwej mamy, trafiają pod skrzydła skoncentrowanego na pracy ojca? Wiadomo, katastrofa! W filmie "Sami bez mamy" jest ona nie tylko spektakularna, ale także strasznie śmieszna. Bo przecież trudno nie płakać ze śmiechu, gdy główny bohater, Carlo pojawia się na zebraniu zarządu swojej firmy z... króliczymi zębami. Ale ta komedia, która odniosła ogromny sukces we Włoszech, ma też drugie dno. Sprawia, że rodzice zaczynają się zastanawiać, czy aby na pewno poświęcają swoim dzieciom wystarczająco dużo czasu i uwagi...