Filmy okno

Przeniesiony do szpitala psychiatrycznego Gassot (Fabio Testi), zatwardziały zabójca, bardzo zręcznie ucieka i przy pomocy brata – specjalisty od fałszywych filmów pornograficznych – ucieka do Marsylii z nadzieją wyjazdu za granicę. Spotyka młodą damę mało cnotliwą Gerdę (Uschi Glas), w której się zakochuje. Oddziela ją od jej „obrońców”, mordując ich na zimno. Ponieważ wyjazd okazał się niemożliwy, Gassot wrócił do Paryża. Inspektor Le Guen (Jean Gabin), uparty Bretończyk, ma osobistą koncepcję swojej pracy, której nie podziela nowy szef BBN, pasjonat komputerów. Le Guen, otoczony przez swoją wierną kompanię, w zbyt rzucających się w oczy kostiumach i zamaskowanym towarzystwie, podąża za Gassotem... tropem trupów, które z radością zasiewa na swojej drodze. Jednak Le Guen stopniowo udaje się odizolować zabójcę, biorąc wszystkich jego sojuszników i ustawiając przeciwko niemu specjalne środki. Wreszcie, otoczony wczesnym rankiem w centrum wsi przez policję, Gassot, któremu pozostała wierna tylko Gerda, popełnia samobójstwo.

Matka wraz z córką prowadzą hotel. Po śmierci matki, córka jest skazana na towarzystwo seksualnie skrzywionej klienteli hotelu. Wkrótce tajemnicza, zamaskowana postać, zaczyna mordować dręczycieli dziewczyny.

Serial telewizyjny będący adaptacją cyklu opowiadań Jerzego Szaniawskiego. Wszystkie jego części łączy postać głównego bohatera, obdarzonego talentem gawędziarskim. Profesor Tutka to nie tylko uczony, ale też doświadczony i obdarzony mądrością życiową i inteligentnym poczuciem humoru człowiek. Spotyka się w niewielkiej kawiarence ze swymi przyjaciółmi – mecenasem, sędzią i lekarzem – którym opowiada różne historie z życia wzięte… Każdy odcinek to inna opowieść.

Młody chłopak, zestresowany rozwodem rodziców, zakochuje się w czarującej tancerce, której przygląda się z okna domu swojej babki.

Bezpretensjonalny i nostalgiczny portret dzieciństwa widzianego oczami dziewczynki z wielodzietnej rodziny. Tytułowe imię głównej bohaterki nie pada ani razu, nawet gdy dziewczynka przedstawia całą swoją rodzinę. Agnieszka nie wypełnia swoją osobą całego kadru jak to mają w zwyczaju dzieci – poznajemy ją raczej przez detale: dłonie zaciskające się na trzepaku czy gładzące fakturę ściany, szeroki, niepełny uśmiech i głos z offu. Dzięki poetyckim zdjęciom Dariusza Kądzieli poznajemy piękno i złożoność świata Agnieszki, jej prostotę i wrażliwość. Gra kontrastem i światłocieniem składa się na obraz doskonale ujętego świata dzieciństwa. Zdjęcia przypominają fotografie Edwarda Hartwiga czy Tadeusza Rolkego, a muzyka – kompozycje Leszka Możdżera czy Krzysztofa Komedy. Film zdobył nagrodę na łódzkim Festiwalu Etiud Studenckich w 1983 roku.

Młody chłopak pewnego upalnego poranka postanawia pójść na spacer i zażyć promieni słonecznych. Niestety, za każdym razem, gdy wychodzi na dwór, okazuje się, że pada deszcz. Pomysł na rozwiązanie tej dziwnej sytuacji przychodzi mu do głowy, gdy na parapecie jego okna przysiada ptak. To jednak nie koniec kłopotów z pogodą.

Zakochani w sobie młodzi ludzie chcą się pobrać. Gdy okazuje się, że rodzice nie zgadzają się na ślub, decydują się uciec. Córka po paru latach zostaje wdową i sama musi wychowywać dziecko. Ojciec odrzuca wszelki kontakt z córką, ale jej matka postanawia pomóc córce. Gdy widzi przez okno, jak dziadek zabawia swojego wnuka, dochodzi do pojednania z ojcem.