Natasza (Olga Drozdova) - nauczycielka angielskiego w prowincjonalnym rosyjskim miasteczku - ulega namowom przyjaciółki Wiery (Ewa Telega) i postanawia wyjechać razem ze swoją starszą córką Maszą (Masza Petraniuk) do Polski. Niedawno mąż Nataszy stracił pracę, a jej nauczycielska pensja ledwo starcza na utrzymanie czteroosobowej rodziny. Jedynym człowiekiem, do którego Natasza może zwrócić się o pomoc jest Janek (Olaf Lubaszenko). Mężczyzna proponuje jej dobrze płatną pracę, która natychmiast może zmienić sytuację finansową matki i córki. Natasza zostaje luksusową prostytutką
Bezrobotny akrobata cyrkowy Abel Rosenberg (David Carradine) zna tylko jeden sposób przetrwania na arenie surrealistycznego cyrku, którym był Berlin w roku 1923 - jest to notoryczne pozostawanie w stanie nietrzeźwym. Jednak nawet to zamroczenie nie jest w stanie przysłonić zagrożenia i przerażającej tajemnicy - wszyscy jego znajomi, nawet ci najdalsi, giną w okrutny sposób. Czy Abel ocaleje, czy też jego umysł i dusza ulegną całkowitej destrukcji?
Pewna wyspa. Kobieta jedzie na swoim rowerze. Helena wymknęła się z domu, aby wreszcie rozpocząć pracę w hotelu jako sprzątaczka. Wchodząc do pokoju, zaskakuje pewną parę podczas... gry w szachy. Zafascynowana napięciem i intymnością tej sceny, zaczyna się pasjonować - aż do obsesji - tą grą. Doprowadza do momentu, w kiedy może utracić swoje dotychczasowe życie...
Ważą się losy Krakowa. Jest początek 1945 roku, do miasta zbliża się styczniowa ofensywa wojsk radzieckich. Faszyści przygotowują się do wysadzenia miasta w powietrze. Dzięki błyskawicznej akcji Armii Czerwonej Kraków zostaje zdobyty bez żadnego wystrzału artylerii.
Pierre (Michel Piccoli), czterdziestoletni architekt, jest ofiarą wypadku drogowego, prowadząc Alfę Romeo. Wyrzucony z płonącego pojazdu, śmiertelnie ranny i w śpiączce, na poboczu drogi, pamięta swoją niedawną przeszłość, w szczególności dwie ważne w jego życiu kobiety: jego żonę Catherine (Lea Massari), z którą jest w separacji i z którą ma syna, i Hélène (Romy Schneider), z którą jest w romantycznym związku. Powraca do życia w krótkich odstępach czasu, a następnie zdaje sobie sprawę ze znaczenia tych wielu małych rzeczy istnienia, „rzeczy życia”, tych radości i smutków, które składają się na szczęście całego życia.
Wiosna 1952 roku. W pociągu wiozącym grupę młodych uczestników ''Biegu Pokoju'' spotykają się Stefan i Radek. Na wieść, że główną nagrodą w biegu jest motocykl Jawa, Radek postanawia wziąć udział w imprezie. Organizatorom przedstawia się jako aktywista ZMP. Zostaje przyjęty. Przygotowaniami do startu kieruje ZMP-owski działacz Wrzesień. Dla niego organizacja biegu jest przede wszystkim ważnym szczeblem w karierze politycznej. Lekceważy więc ostrzeżenia fachowców dotyczące sportowej strony prestiżowej imprezy. Liczą się gromkie przemówienia, apele, hasła i dekoracje. Na przedstartowe zgrupowanie przybywają uczestnicy biegu, aktywiści ZMP, przodownicy pracy. Wielu z nich nie jest właściwie przygotowanych do morderczego wysiłku. Podczas wieczornej projekcji filmu w Nowej Hucie, Stefan potajemnie spotyka się z siostrą. Piszą list do prezydenta Bieruta, w którym proszą o pomoc w sprawie niewinnie oskarżonego ojca. Stefan chce wręczyć list na mecie. Musi więc wygrać. Już podczas pierwszego etapu okazuje się, że kilkunastokilometrowy dystans jest za trudny dla większości uczestników. Wielu odpada.
Schyłek XIX wieku. Matka kilkuletniej Basi ginie tragicznie pod kołami pociągu. Nad chwilą przed śmiercią udaje się jej wyszeptać adres przyjaciółki, której chce powierzyć dziewczynkę. Chwilowo Basią zajmują się doktorostwo Budziszowie z małego miasteczka. Wreszcie wysyłają list do Stanisławy Olszańskiej, zawiadamiający o przyjeździe Basi do Krakowa. Dziewczynka z adresem Olszańskiej zawieszonym na piersi wyrusza sama w podróż.