Wielka mała koza
To solidne kino familijne, które dostarcza dopaminowego zastrzyku, ale nie zawsze daje przestrzeń, aby wybrzmiały wszystkie nuty. Mimo wszystko bardzo polecam i cieszę się, że taki film powstał.
przeczytaj recenzję
Szwedzki łącznik
Film w reżyserii duetu Therese Ahlbeck & Marcus Olsson snuje narrację pospieszną, momentami uproszczoną, niewolną wręcz od nut frywolnych
przeczytaj recenzję
Wonder Man
Dobre role i finał ratują całość, ale tempo i brak wyrazistego konfliktu sprawiają, że serial częściej intryguje niż naprawdę angażuje.
przeczytaj recenzję
Wichrowe wzgórza
Efektowna forma, ale paskudna treść. Ekranizacja, która gubi sens i napięcie oryginału, zastępując je dosłownością i prowokacją bez konsekwencji. Ten film to romantyzowanie patologii.
przeczytaj recenzję
El mariachi, czyli kariera klezmera
Klimat zupełnie inny niż w kontynuacji z Banderasem. Małym kosztem udało się nakręcić coś fajnego. Dobrze zagrane, chociaż wszyscy aktorzy to debiutanci. Uwielbiam muzykę z tego filmu (szkoda, że nigdy nie wydano oficjalnego soundtracku). I fajny plakat z tym żółwiem.
Śnieżne anioły
Do połowy filmu to przeciętna obyczajówka jakich wiele (romanse, pierwsza miłość, rozstania, zdrady itd.) ze świetnym jak zwykle Rockwellem. Od połowy to bardzo dobry dramat.
Raport mniejszości
"Nauka okradła nas z większości cudów..." / Jeden z najlepszych filmów Spielberga. Jasnowidze w futurystycznym świecie, zaawansowane technologie. Ciekawa mieszanka.
Smok
Fabuła nie powala. Średniawka wszystkich legend. Wolę Roberta "Twardowskiego" Więckiewicza.
Good Boy
W filmie zagrał pies reżysera i producentki filmu.
Piernikowe serce
Weronika Mania jest prywatnie chrześnicą swojej filmowej mamy, którą gra Barbara Kurdej-Szatan.
Donnie Darko
Kiedy Donnie rozmawia ze swoją terapeutką o seksie, mówi, że fantazjuje o Christinie Applegate. W scenariuszu jego fantazją była Alyssa Milano. Zmieniono to, ponieważ w 1988 roku, kiedy toczy się akcja filmu, Milano miała szesnaście lat.
Powrót do Silent Hill
Christophe Gans potwierdził, że potwory były grane przez tancerzy i akrobatów w protetycznych makijażach, podobnie jak w pierwszej części Silent Hill. Nawet w przypadkach, gdy potwór był częściowo lub całkowicie generowany komputerowo, tancerze nadal byli wykorzystywani na planie jako punkt odniesienia.
Proszę czekać…
