Moment, gdy Eva Libertad zdecyduje się zaznaczyć swoistą cezurę estetyczną dowiedzie, iż „Dźwięki miłości” mogły rozpostrzeć szerzej skrzydła kinowej inspiracji
przeczytaj recenzję
Bardzo chce być sprytny i samoświadomy, a kończy jako produkt bez tożsamości. Nie jest wystarczająco zabawny, aby działać jako komedia, i jest zbyt zachowawczy, aby satysfakcjonować fanów horroru.
przeczytaj recenzję
To film o tym, że najstraszniejszymi duchami są te, które sami tworzymy swoimi czynami. Choć to kino grozy, ma w sobie nutę melancholii.
przeczytaj recenzję
Thriller poprawny, chwilami angażujący, lecz ostatecznie zbyt zachowawczy, aby stać się czymś więcej niż jednorazowym seansem z etykietą zmarnowanego potencjału.
przeczytaj recenzję
Fajna komedia z bardzo dobrym Billem Murrayem. Szkoda, że zapomniana. Nerwica natręctw w jeszcze mocniejszym wydaniu, niż u bohatera Jacka Nicholsona w "Lepiej być nie może". Postać Boba też bardziej irytuje.
Obejrzałem drugi raz, żeby sobie przypomnieć fabułę przed drugą częścią. Zaskakująco dobry film. Solidnie trzyma w napięciu, a poszczególne pokoje, do których trafiają bohaterowie, są naprawdę ciekawe. Nie czuć też od tego filmu taniością. Czasem jedynie bohaterowie zachowują się przesadnie głupio.
Dobre kino katastroficzne - starcie człowieka z dwoma żywiołami - wodą i ogniem. Niektóre sceny zrobiły na mnie naprawdę duże wrażenie (np. finał z wybuchem i wessaniem Sly'a i tej babki na zewnątrz).
Kolejny znakomity odcinek. Poprawia najgorszy humor człowiekowi. Numer z wanną, trupem, powracającą nagle żoną i z tym wnoszeniem ciężaru na nie wiem już które piętro jest rewelacyjny.
Kiedy Donnie rozmawia ze swoją terapeutką o seksie, mówi, że fantazjuje o Christinie Applegate. W scenariuszu jego fantazją była Alyssa Milano. Zmieniono to, ponieważ w 1988 roku, kiedy toczy się akcja filmu, Milano miała szesnaście lat.