Mam mieszane uczucia. Szacunek dla Brendana Frasera, ale od strony emocjonalnej czułam się tak, jakby wszystko następowało po sobie w tempie ekspresowym, a akcja filmu to okres kilku dni. Chodzi mi głównie o wątek relacji ojca i córki. Może mój problem polega na tym, że przez moje prywatne doświadczenia, "odnowienie" uczuć córki mnie nie przekonało. Zakończenie à la wyciskacz łez to groteska.

Dobre stare kino wojenne, wolno się rozwija, ale finał miło się oglądało, bardzo dobre aktorstwo.

Dawno się tak nie wynudziłem. ODnoszę wrażenie, że wszystko co ostatnio robi Reeves, poza serią Wicka, jest kompletnie nie z mojej bajki. Hill nie do poznania, ale jego rola kompletnie odstawała od reszty i była aż zbyt karykaturalna. Durnota. 4/10

Peter O'Toole nieźle tu zagrał, film momentami całkiem zabawny, nawet nie nudzi mimo pewnej prostoty i lat na karku. Wizualnie nie ma na czym zawiesić oka, ten element najlepiej zignorować, film to dwie godziny relacji Robinsona z Piętaszkiem, będącej komentarzem rasizmu i współczesności. Całość przewlekana śpiewaniem które mnie osobiście niesamowicie męczyło.